ಹುಡುಕಾಟ

ಒಂದು ತೀರ್ಥ ಪ್ರಸಂಗ

2008-10-08T04:25:00.000-07:00

"ಓಂದು ತೀರ್ಥ ಪ್ರಸಂಗ"

ಅದೊಂದು ತಾಲ್ಲೂಕು ಮುಖ್ಯ ಕೇಂದ್ರ.ಆ ಊರಿನಲ್ಲೊಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ದೇವಸ್ಥಾನ.ಊರಿನ ಎಲ್ಲಾ ಮತಸ್ತರು ಹಾಗು ಹತ್ತೂ ಸಮಸ್ತರು ಅಲ್ಲದೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಊರುಗಳ ಜನಗಳೂ ಸಹಿತ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಭಾವಿ ದೇವರು.ವರ್ಷದ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲದಲ್ಲು ಜನ ಜಂಗುಳಿಯಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತಿತ್ತು.ಆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಅರ್ಚಕರೂ ಸಹ ಶ್ರದ್ಧೆ ಭಕ್ತಿಗಲಿಂದ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾ ಭಕ್ತ ಜನಗಳ ಪ್ರೀತಿ ಗೌರವಗಳಿಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗಿದ್ದರು.

ಹೀಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ ಇನ್ನೇನು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಆ ಊರಿನ ಒಬ್ಬ ಸ್ಥಳೀಯ ನಾಯಕರು ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಕೊಡಲು ಹೇಳಿದರು.ಅಲ್ಲದೆ ಲೋಕಾಭಿರಾಮವಾಗಿ ಅರ್ಚಕರ ಕ್ಷೇಮ ಸಮಾಚಾರ ವಿಚಾರಿಸಿದುದಲ್ಲದೆ ಆ ಊರಿನ ರಾಜಕೀಯ,ಮಳೆ ಬೆಳೆ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ ರಾಜ್ಯದ ಮಂತ್ರಿಗಳ ಜತೆ ತಮಗಿರುವ ಸಂಪರ್ಕ ಹಾಗು ಪ್ರಭಾವಗಳಬಗ್ಗೆಯೂ ದೊಡ್ಡಸ್ತಿಕೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಂಡರು.

ನಿರ್ವಾಹವಿಲ್ಲದೆ ಅರ್ಚಕರು ಸಾವಧಾನದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾ ತಾವು ಸಹಿತ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಿ ನಂತರ ದೇವರಿಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಮಂಗಳಾರತಿ ಹಾಗು ತೀರ್ಥವನ್ನು ನಾಯಕರಿಗೆ ಹಾಗು ಅವರ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ನೀಡಿದರು.

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ ಕೆಲವು ಇತರ ಭಕ್ತಾದಿಗಳು ಹಾಗು ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ಯಜಮಾನರಿಗೂ ಮಂಗಳಾರತಿ ಹಾಗು ತೀರ್ಥವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು.

ಅಲ್ಲಿವರೆಗೆ ನಗುನಗುತ್ತಾ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ನಾಯಕರು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅರ್ಚಕರೆ ಮೇಲೆ ಕೂಗಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಭಕ್ತ ಜನ ಹಾಗು ಅರ್ಚಕರು ಏನೂ ತೋಚದೆ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟರು.ಅರ್ಚಕರು ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಅವರ ಕೋಪಕ್ಕೆ ಏನು ಕಾರಣ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಆ ನಾಯಕರು ಮತ್ತಷ್ಟು ವ್ಯಗ್ರರಾಗಿ "ಅಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮಿ,ತಾವು ಇಂಥಾ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದಾ? ಅದೂ ದೇವರ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ಇಂಥಾ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಬಹುದಾ"ಎಂದು ಅಬ್ಬರಿಸಿದಾಗ ಅರ್ಚಕರು ಅರ್ಠವಾಗದೆ ಕಣ್ಣು ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಾ ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತಿದ್ದರು.ಮತ್ತೆ ನಾಯಕರು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಜನಗಳಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಒಪ್ಪಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು."ನೀವೆ ಹೇಳ್ರಪ್ಪ,ಈ ಅಯ್ನೋರು ಒಬ್ರಿಗೊಂದು ಒಬ್ರಿಗೊಂದು ಮಾಡ್ಬೌದಾ?ನೀವೆ ಹೇಳಿ ನ್ಯಾಯಾನಾ.ನಮಗೆಲ್ರಿಗೂ ಒಂದು ಕಿತ ತೀರ್ಥ ನೀಡಿ ,ಅವರ ಕಡೆಯೋರು ಅಂಥ ಈ ಯಜಮಾನ್ರಿಗೆ ಮೂರು ಕಿತ ತೀರ್ಥ ನೀಡವ್ರಲ್ಲಾ.ಇದು ಧರ್ಮಾನ ನೀವೆ ಹೇಳಿ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಭಕ್ತಾದಿಗಳ ಬಳಿ ನ್ಯಾಯ ಒಪ್ಪಿಸಿದರು.

ಆಗ ತಕ್ಷಣ ಅರ್ಚಕರಿಗೆ ತಾವು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಮಾದದ ಅರಿವು ಆಯಿತು.ಹಣೆ ಮೇಲಿದ್ದ ಬೆವರನ್ನು ಶಲ್ಯದಿಂದ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಏನೂ ತೋಚದೆ ನಿಂತಿದ್ದರು.ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಎದುರು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಲುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ.ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏನು ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕಾಗಬಹುದೋ ಏನೋ,ಇದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡಿ ಊರಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಸಣ್ಣವನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಡಬಹುದು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ದೇವರ ಮೇಲೆ ಭಾರ ಹಾಕುತ್ತಾ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.ತಕ್ಷಣ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹೊಳೆದು ನಸು ನಗುತ್ತಾ "ಅಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮಿ,ಇಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕೂಗಾಡಿದರೆ ಹ್ಯಾಗೆ"ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಲು ಹೋದರು.
"ಅಂದರೆ ನೀವು ಮಾಡಿದ್ದು ಸರೀನಾ ಹಾಗಾದರೆ" ಎಂದು ಅರ್ಚಕರ ಮೇಲೆ ಎರಗಿದರು ನಮ್ಮ ಕೋಪೋದ್ರಿಕ್ತ ನಾಯಕರು.ಜನಗಳ ಮುಂದೆ ಅದರಲ್ಲು ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆ ತಮಗೆ ಅವಮಾನ ಆಯ್ತೆಂದು ಕುದಿಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಮತ್ತೆ ಅರ್ಚಕರು ಸಮಾಧಾನದಿಂದ"ಅಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮಿ,ಆ ಯಜಮಾನರಿಗೆ ಹೆಂಡತಿ ಇಲ್ಲ.ಹೆಂಡತಿ ಇಲ್ಲದವರಿಗೆ ಮೂರು ಸರ್ತಿ ತೀರ್ಥಕೊಡುವುದು ವಾಡಿಕೆ .ಅದಕ್ಕೆ ಅವರಿಗೆ ಮೂರು ಸಲ ತೀರ್ಥ ಕೊಟ್ಟೆ.ನಿಮಗೆ ಒಂದು ಸಲ ಕೊಟ್ಟೆ.ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಹೇಳಿ.ನಿಮಗೂ ಮೂರು ಸಲ ತೀರ್ಥ ಕೊಡ್ತೀನಿ"ಎಂದರು.

ತಕ್ಷಣ ನಾಯಕರ ಹೆಂಡತಿ ತಮ್ಮ ಗಂಡನ ಮೇಲೆ ರೇಗುತ್ತಾ "ಸುಮ್ಕೆ ನಡೀರಿ ಸಾಕು.ಒಂದು ಕಿತ ತೀರ್ಥ ತಗೊಂಡಿದ್ದು ಸಾಲಲ್ವಾ.ಮೂರು ಕಿತಾನೆ ಬೇಕಾ.ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದ್ರೂ ಕೂಗಾಡದ ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಿಸಬ್ಯಾಡಿ"ಎಂದು ಗಂಡನ ಮೇಲೆ ರೇಗಾಡಿದರು.

ಆ ನಾಯಕರು ಪಾಪ,ಪೆಚ್ಚಾಗಿ ಏನು ಹೇಳುವುದಕ್ಕೂ ತೋಚದೆ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿನ ವಲ್ಲಿಯನ್ನ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೊರನಡೆದರು.

ಅರ್ಚಕರು "ಸದ್ಯ ಗಂಡಾಂತರ ಬಗೆಹರಿಯಿತಲ್ಲಾ.ಬೀಸೋ ದೊಣ್ಣೆ ತಪ್ಪಿದರೆ ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ಆಯುಸ್ಸು"ಎಂದುಕೊಂಡು ನಗುತ್ತ ಗರ್ಭಗುಡಿಯೊಳಗೆ ಹೋದರು.
ಹುಳಿಯಾರ್ ಪ್ರಕಾಶ್
ಗಿರಿನಗರ
ದಿನಾಂಕ::08.10.2008
ಬುಧವಾರ

ಸರಿಯೇನೋ ಹರಿ

2008-07-01T06:23:00.000-07:00

ಸರಿಯೇನೋ ಹರಿ ಸರಿಯೇನೋ
ಸರಿಯೇನೋ ಹರಿ ಸರಿಯೇನೋ
ಸರಿಯೇನೋ ಹರಿ ಈ ಪರಿ ತುಂಟತನ
ಸರಿಯೇನೋ ಹರಿ ಸರಿಯೇನೋ
ನೆರೆ ಮನೆಗಳಿಗೋಗಿ ಬೆಣ್ಣೆ ಕದಿವೆಯಂತೆ
ಹರೆಯದ ಬಾಲೆಯರ ಜಡೆ ಎಳೆಯುವೆಯಂತೆ
ದೂರುಗಳನೆಷ್ಟೆಂದು ನಾ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಿ
ಊರವರ ಮಾತುಗಳ ಹ್ಯಾಗೆ ತಾನೆ ಸೈರಿಸಲಿ
ಸರಿಯೇನೋ ಹರಿ ಸರಿಯೇನೋ
ಸರಿಯೇನೋ ಹರಿ ಸರಿಯೇನೋ
ಕೆರೆಯೊಳಗೋಗಿ ನೀನು ಬಾಲ ಹಿಡಿಯುವೆಯಂತೆ
ಹಾವ ಹೆಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಣಿಕುಣಿಯುವೆಯಂತೆ
ಏನಾದರಾದರೆ ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ
ನಿನ್ನಪ್ಪ ಕೇಳಿದರೆ ನಾನೇನ ಹೇಳಲಿ
ಸರಿಯೇನೋ ಹರಿ ಸರಿಯೇನೋ
ಸರಿಯೇನೋ ಹರಿ ಸರಿಯೇನೋ
ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನು ನೀನು ದೇವರಂತಿರಬೇಕು
ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕವರ ಜೊತೆ ಜಗಳ ಏತಕೆ ಬೇಕು
ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರೆಲ್ಲ ಹೊಗಳುವಂತಿರಬೇಕು
ಚೊಕ್ಕ ಬಂಗಾರ ನೀನು ನನಗಿನ್ನೇನು ಬೇಕು
ಸರಿಯೇನೋ ಹರಿ ಸರಿಯೇನೋ
ಸರಿಯೇನೋ ಹರಿ ಸರಿಯೇನೋ
ದಿನಾಂಕ::

ಚೆಲುವಿನಾ ಗುಡಿ

2008-07-01T06:13:00.000-07:00

ಎಂಥ ಚೆಲುವಿನಾ ಗುಡಿ ಬಸವನಾಗುಡಿ
ಧರ್ಮದಾ ನೆಲವೀಡು ದೇವರಾ ಬೀಡು

ಹರಸುತ್ತ ಎಲ್ಲರನು ನೆಲೆಸಿಹನು ಮಹಕಾಯ
ಗುಡ್ಡದಾ ಮೇಲಿಹನು ಕಾರ್ತಿಕೇಯಾ
ನಂದಿಯಾ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಶಿವನಿಲ್ಲಿ ವಾಸ
ನಂಬಿದಾ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಇದುವ್ ಕೈಲಾಸ

ಎಂಥ ಚೆಲುವಿನಾ ಗುಡಿ ಬಸವನಾಗುಡಿ
ಧರ್ಮದಾ ನೆಲವೀಡು ದೇವರಾ ಬೀಡು

ಶಂಕರಾಮಠದಲ್ಲಿ ಶಾರದೆಯ ವೇಣಾಗಾನ
ರಾಮಕೃಷ್ಣಾಶ್ರಮದ ದಿವ್ಯಮೌನ
ರಾಮಾಂಜನೇಯರಾ ಪ್ರೆಮದಾಲಿಂಗನ
ಗುರು ರಾಘವೇಂದ್ರರ ಬೃಂದಾವನ
ಎಂಥ ಚೆಲುವಿನಾ ಗುಡಿ ಬಸವನಾಗುಡಿ
ಧರ್ಮದಾ ನೆಲವೀಡು ದೇವರಾ ಬೀಡು

ಲಕ್ಶ್ಮಿಯಾ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕೋಟೆ ವೆಂಕಟರಮಣ
ಸಜ್ಜನರ ನಡುವುನಲಿ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ
ದಿನ ದಿನವು ನಡೆದಿಹುದು ಧರ್ಮ ಪಾರಾಯಣ
ಆಸ್ತಿಕ ಜನಗಳ ಜೀವನ ಪಾವನ
ಎಂಥ ಚೆಲುವಿನಾ ಗುಡಿ ಬಸವನಾಗುಡಿ
ಧರ್ಮದಾ ನೆಲವೀಡು ದೇವರಾ ಬೀಡು
ದಿನಾಂಕ::

ದ್ವೀಪದೊಳಗೊಂದು ದೀಪ

2008-03-02T09:21:00.000-08:00

ಓಂ

ದ್ವೀಪದೊಳಗೊಂದು ದೀಪ

ನೆನಪು ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತಿದೆ.ಮೂರು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ದೂರದ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಹೋಬರ್ಟ್ ಗೆ ಬಂದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರಿರಲಿ ನೋಡಲು ಒಬ್ಬ ಭಾರತೀಯ ಸಹಿತ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಅಂದ ಹಾಗೆ ಹೋಬರ್ಟ್ ಇರುವುದು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ತಾಸ್ಮೇನಿಯ ಎಂಬ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ.ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವ ಹಾಗೆ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ದ್ವೀಪ.ದ್ವೀಪದ ಪಕ್ಕ ದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದ ಸಣ್ಣ ದ್ವೀಪವೇ ತಾಸ್ಮೇನಿಯಾ.ಇದರ ಮುಖ್ಯ ಪಟ್ಟಣ ಹೋಬರ್ಟ್.ಇಲ್ಲಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಸುಮಾರು ಎರಡರಿಂದ ಎರಡು ವರೆ ಲಕ್ಷ.ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಡವಾದ ತಾಸ್ಮೇನಿಯಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವಿದೆ.ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾಸ್ಟೆರ್ ಡಿಗ್ರಿ ಮಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದು.

ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಇಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಏಕಾಂಗಿತನ ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು.ಸಂಜೆಯ ಸಮುದ್ರ ತೀರದ ತಂಗಾಳಿಯಾಗಲೀ,ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತಿನ ಚಂದ್ರನ ತಂಪಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಆಗಸದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತಿನ ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ ಎಣಿಸುವುದಾಗಲೀ ನನಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಘಂಟೆಯೂ ಊರಿನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವುದೇ ಆಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು.ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ವಾಪಸು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿಬಿಡಬೇಕೆಂದು ಅನ್ನಿಸಿದ್ದೂ ಉಂಟು.ಆದರೆ ಸಾಲ ಸೋಲ ಮಾಡಿಕೊಡು ಇಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದ ಮೇಲೆ ವಾಪಸು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹೇಗೆ ಮುಖ ತೋರಿಸುವುದು.ನನ್ನ ಓದನ್ನು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡೇ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ.ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಕಳಿಸಿದ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆಂಬ ಅರಿಮೆಯೂ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿಸಿತು.ಆಗ ನನ್ನ ಏಕಾಂಗಿತನ ದೂರವಾಗಿಸಲು ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಉಪಾಯವೇ ಕನ್ನಡ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದು.ಅದರಲ್ಲೂ ಡಾ.ರಾಜಕುಮಾರ್ ರವರ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಒಂದು ಹವ್ಯಾಸವೇ ಆಗಿ ಹೋಯಿತು.ಇದರಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಏಕಾಂಗಿತನ ಕ್ರಮೇಣ ಮರೆಯಾಗಿ ನಾನು ಓದಿನ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದೆ.ಮೂರು ವರ್ಷ ಕಳೆದಿರುವ ನಾನು ನನ್ನ ಮಾಸ್ಟರ್ ಡಿಗ್ರಿಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿರುವುದಲ್ಲದೇ ಹೋಬರ್ಟ್ ನಲ್ಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.ಅಲ್ಲದೆ ಈಗ ಇಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನ ಭಾರತೀಯರು ಬಂದಿರುವುದಲ್ಲದೇ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ಜನ ಕನ್ನಡಿಗರೂ ಇಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ.ಈಗ ನಮಗೆ ಮುಂಚಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೇನು ಇಲ್ಲ.

ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ದಿನ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಲಂಡನ್ ನಿಂದ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ತೀರಿಕೊಂಡರೆಂಬ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದ.ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ರವರು ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಅವರ ನಿಧನ ತೀರಾ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಒಂದು ರೀತಿ ಅಘಾತಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು.ತಕ್ಷಣ ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ನನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ವಿಚಾರಿಸಿದೆ.ಅವರು ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರ ನಿಧನವನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿದರು.ಆ ದಿನವೆಲ್ಲ ತಳಮಳದಿಂದ ಒದ್ದಾಡಿದೆ.

ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರು ನನಗೇನು ಬಂಧುವಲ್ಲ ಬಳಗವಲ್ಲ.ಹೋಗಲಿ ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನವರಂತೂ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ.ನಾನು ಅವರ ಅಂಧ ಅಭಿಮಾನಿಯೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.ಅವರ ನಂತರ ನಾನು ಮೂರನೇ ತಲಮಾರಿನವನು.ಆದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಏಕೆ ಇವರು ಹೀಗೆ ಕಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದೆ.ಕೇವಲ ನನಗೊಬ್ಬನಿಗೇ ಅಲ್ಲ ನಾಡಿನಾದ್ಯಂತ ಎಲ್ಲಾ ವಯಸ್ಸಿನವರಿಗೆ,ಕಿರಿಯರು,ಹಿರಿಯರಿಗೆ,ವಿದ್ಯಾವಂತರೂ ಅವಿದ್ಯಾವಂತರಿಗೆ,ಬಡವರಿಗೆ ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ರೈತರಿಗೆ,ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ,ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಹೋಟಲಿನ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿ ತಮ್ಮ ನೋವಿಗೆ,ದುಗುಡಕ್ಕೆ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ರವರ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು.ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.ಬರಿ ನಟರಾಗಿ ಅಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲ.ಬದುಕಿನಲ್ಲು ಅವರು ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ಮೇಲ್ಪಂಕ್ತಿ ಅಸದೃಶವಾಗಿತ್ತು.ಅವರ ನಯವಾದ ನಡವಳಿಕೆ,ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಗೌರವ,ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ಮೇರು ಪರ್ವತವಾಗಿದ್ದರು.

ನನಗೆ ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಮಾನ ಬಹುಶಃ ನಾನು ನಮ್ಮಮ್ಮನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಿನಿಂದಲೇ ಬಂದಿರಬೇಕು.ಕಾರಣ 1982 ರ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿರಬೇಕು.ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅಭಿನಯ್ ಚಿತ್ರ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ "ಕವಿರತ್ನ ಕಾಳಿದಾಸ" ಚಿತ್ರವನ್ನು ನನ್ನ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂದೆ ನೋಡಿದರಂತೆ.ನಾನು ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ನಾನು ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದೆ.ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರ ಸೊಗಸಾದ ಅಭಿನಯ,ಅವರ ಕಂಠದಿಂದ ಬಂದ ಸುಮಧುರ ಹಾಡುಗಳು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಭಿಮನ್ಯುವಿಗಾದಂತೆ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರಿರಬೇಕು.

ಹೀಗಾಗಿ ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರ ನೆನಪು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ.ನಾನು ದೂರ ದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದರು.

ಹೀಗೆ ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರ ನೆನಪಿನ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ನಾನು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನವನಾಗಿದ್ದಾಗ ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರನ್ನು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಸಂಗ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು.

ಸುಮಾರು 15 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು.ನಾನು 10 ವಯಸ್ಸಿನವನಾಗಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಹಾಗು ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಇತರರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸ ಹೊರಟಿದ್ದೆವು.ತಿಪಟೂರು ದಾಟಿ ಹಾಸನಕ್ಕೆ ಮೆಟಡಾರ್ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.ಅರ್ಧದಾರಿ ಕ್ರಮಿಸಿದ್ದಾಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ಡ್ರೈವರ್ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್,ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಎಂದು ಕೂಗಿಕೊಂಡು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದ ನಂತರ ವಾಹನವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ನಾವು ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಕೆಳಗಿಳಿದು ನೋಡಿದೆವು.ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕಾರು ನಿಂತಿತ್ತು.ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರು ಕಾರನ್ನು ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದರು.ಕೆಳಗಡೆ ಪಾರ್ವತಮ್ಮನವರು,ಅವರ ಮಗ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ನಿಂತಿದ್ದರು.ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರು ತಿಪಟೂರಿನ ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯವರೆಂದು ನಂತರ ತಿಳಿಯಿತು.ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯವರು "ಗಾಬರಿಯಾಗ ಬೇಡಿ,ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬರುತ್ತಾರೆ.ಅವರನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸುವರಂತೆ"ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.ಅವರು ಆ ರೀತಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರು ಮೆಲ್ಲನೆ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿದು ಬಂದು ಎಲ್ಲರನ್ನು ನಗುನಗುತ್ತ ಮಾತಾಡಿಸಿದರು.ನನಗಂತೂ ಸಂಭ್ರಮವೋ ಸಂಭ್ರಮ.ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನವರಂತೂ ಭಾವುಕರಾಗಿ ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಲೇ ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಎರಡು ಫೋಟೊಗಳನ್ನು ತೆಗೆದರು.ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರಲ್ಲದೇ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪಾರ್ವತಮ್ಮನವರು ಹಾಗು ರಾಘವೇಂದ್ರರವರೂ ಸಹ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಗುನಗುತ್ತ ಮಾತಾಡಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರವಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡರು.ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರ ಕುಟುಂಬದ ಸೌಜನ್ಯ,ಸರಳ ನಡವಳಿಕೆ ನಮಗೆಲ್ಲ ತುಂಬಾ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಯಿತು. ನಮ್ಮಂತ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೂ ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರು ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಅಣ್ನನಾಗಿ,ಇಡೀ ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಆರಾಧ್ಯ ದೈವ ಆಗಿಧ್ಧುದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಛರ್ಯವೇನಿದೆ.ಈ ಒಂದು ಸವಿ ನೆನಪು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ.

ಕಳೆದ ಜನವರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ.ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೇ ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರ ಸಮಾಧಿಯ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವುದು.ನನ್ನ ಸೋದರತ್ತೆಯ ಮಗ ಸುದೀಂಧ್ರನ ಜೊತೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಜನ ಜಾತ್ರೆಯೇ ಸೇರಿತ್ತು.ದೇವರಿಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು ಹೂವಿನೊಂದಿಗೆ ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರ ಸಮಾಧಿಗೆ,ಭಾವಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ನಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.ನಾನು ಈ ಧೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಭಾವುಕನಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.ಕೆಲವರಂತೂ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ದೂರದ ಊರಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದರು.ಒಂದು ಅಜ್ಜಿ ತನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬಸವನ ಬಾಗೇವಾಡಿಯಿಂದ ಬಂದಿತ್ತಂತೆ.ಖರ್ಚಿಗೆಂದು ತನ್ನ ಚಿನ್ನದ ಮೂಗುತಿಯನ್ನು ಮಾರಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಆ ಮುದುಕಿಗೂ ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರಿಗೂ ಯಾವ ಜನಮದ ಋಣಾನುಬಂಧ.

ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರು ಕನ್ನಡ ನಾಡಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆಂದು ಕೆಲವರು ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಸಿನಿಕತನದಿಂದ ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ.ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರು ಸ್ಠಾವರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲದೇ ಇರಬಹುದು.ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ರವರ ಚಿತ್ರಗಳು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನಗಳಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನೂ,ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವನ್ನೂ ನೀಡಿವೆ.ಬಂಗಾರದ ಮನುಷ್ಯ ನೋಡಿ ಎಷ್ಟು ಜನ ರೈತರು ಬದಲಾವಣೆ ಹೊಂದಲಿಲ್ಲ?. ಹುಟ್ಟಿದರೇ ಕನ್ನಡ ನಾಡಲಿ ಹುಟ್ಟಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಹಾಡು ಇಂದಿಗೂ ಜನಗಳನ್ನು ರೋಮಾಂಚನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.ಬರ ಪರಿಹಾರ ನಿಧಿ,ಗೋಕಾಕ್ ಚಳುವಳಿ,ಚಿತ್ರರಂಗದ ಅನೇಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ನಾವು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವೇ?ಜಂಗಮರಂತೆ ಇದೀ ನಾಡನ್ನು ಸುತ್ತಿ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ,ಕನ್ನಡ ನುಡಿಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಬೆವರನ್ನು ಹರಿಸಲಿಲ್ಲವೇ?

ಬಸವನ ಬಾಗೇವಾಡಿಯ ಆ ಹಣ್ಣು ಹಣ್ಣು ಮುದುಕಿ ತನ್ನ ಮೂಗುತಿಯನ್ನು ಮಾರಿ ಡಾ.ರಾಜ್ ರವರ ಸಮಾಧಿಯ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ ಆಕೆಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಭಾವ ಕಾಣ ಬಹುದಲ್ಲವೇ.ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿತನದಿಂದ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನಂಥ ಎಷ್ಟೋ ಜನರನ್ನು ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗೊಳಿಸಿಲ್ಲವೇ.

ಕಾಣದ ಆ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿತನವೆಂಬ ಕಗ್ಗತ್ತಲ ನಡುವೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ನನಗೆ ಒಂದು ದೀಪವಾಗಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಆಶಾ ಕಿರಣ ಮೂಡಿಸಿದ್ದು ಡಾ.ರಾಜ್.

ಅದೇ ರೀತಿ ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮನದ ಕಗ್ಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬೆಳಕಾಗಿ,ದಾರಿ ದೀಪವಾಗಿ ಬಂದದ್ದು ಡಾ.ರಾಜ್

ಇಡೀ ನಾಡಿನ ಜನರನ್ನು ಮಂತ್ರ ಮುಗ್ಧಗೊಳಿಸಿದ ಆ ಮಾಂತ್ರಿಕನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಾದೀತೆ.

ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಅನಾಥರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಹೋದ ಆ ಅಣ್ಣನನ್ನು ಮತ್ತೆ ನಾವು ಪಡೆಯಲಾದೀತೆ.

ಮಲಿನವಿರದ ನಗೆಯ ಮೊಗದ

ಚೊಕ್ಕ ಬಿಳಿಯ ಮಲ್ಲಿಗೆ

ಕಣ್ನ ನೀರ ಒರೆಸಿದಂತ ಕೈಗಳೇ

ನೀವು ಹೋದಿರೆಲ್ಲಿಗೆ?

ಎಲ್ಲಿ ಹೋದ ಆ ಅಲ್ಲಮ?

ಎಲ್ಲಿ ಹೋದ ಆ ಜಂಗಮ?
ಎಚ್.ಎಸ್.ಕೃಷ್ಣಪ್ರಸಾದ್
ಹೋಬರ್ಟ್,ಆಸ್ತ್ರೇಲಿಯ
www.kris.prd@gmail.com
Phone::0061432213070
ನನ್ನ ಸ್ಥಳೀಯ ವಿಳಾಸ
ಎಚ್.ಎಸ್.ಕೃಷ್ಣಪ್ರಸಾದ್
ಮನೆ ಸಂಖ್ಯೆ::253/ಎ
2ನೇ ಬಿ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆ.
1 ನೇ ಹಂತ,ಗಿರಿನಗರ,ಬೆಂಗಳೂರು-560085
ಸಂಪಾದಕರು
ಸುಧಾ ವಾರ ಪತ್ರಿಕೆ
"ಡೆಕ್ಕನ್ ಹೆರಾಲ್ಡ್ ಪ್ರೆಸ್"
ಎಂ.ಜಿ.ರಸ್ತೆ,ಬೆಂಗಳೂರು
ಮಾನ್ಯರೇ,
ವಿಷಯ::ನನ್ನ ಲೇಖನವನ್ನು ತಮ್ಮ ವಾರ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಕೋರಿ
ನಾನು ಆಸ್ತ್ರೇಲಿಯಾದ ಹೋಬರ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷದಿಂದ ವಾಸವಾಗಿದ್ದು,ಕಳೆದ ಜನವರಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಗ ಡಾ.ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ರವರ ಸಮಾಧಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀದಿದಾಗ ಆದ ನನ್ನ ಅನುಭವ,ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಅಕ್ಷರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ತೋಚಿದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದ್ದೇನೆ,ದಯವಿಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಸುಧಾ ವಾರ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ "ನೆನಪು" ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.ನನ್ನ ಲೇಖನದ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದಾಗ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ರವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ ಸಂದರ್ಭದ ಫೋಟೋವನ್ನು ಸಹ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಲೇಖನದ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಫೋಟೋವನ್ನು ಸಹ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ಇಂತಿ,ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸಿ

(ಎಚ್.ಎಸ್.ಕೃಷ್ಣಪ್ರಸಾದ್}

ಮೂಡ ನಂಬಿಕೆಗಳು

2008-02-24T09:13:00.000-08:00

ªÀÄÆqsÀ £ÀA©PÉUÀ¼ÀÄ

£ÀªÀÄä ªÀÄ£É ºÀÄqÀÄUÀ C¤¯ï PÀÄA¨Éî ªÉÆ£Éß EAUÉèAqï «gÀÄzÀÙ mÉ¸ïÖ ªÀiÁåZï£À°è Omï DUÀzÉ vÀ£Àß fÃªÀ£ÀzÀ ªÉÆlÖ ªÉÆzÀ®£ÉÃ ±ÀvÀPÀ ¨Áj¹zÀÄÝ £É£À¦zÉAiÀÄ®è..CzÀPÉÌ AiÀiÁgÀÄ PÁgÀt.EzÉAvÀºÀ ¥Àæ±Éß.¸ÀévÀB PÀÄA¨ÉîAiÀÄ ¸ÁzsÀ£ÉAiÀÄ®èªÉÃ EzÀÄ JAzÀgÉ.C®è,PÀÄA¨Éî ±ÀvÀPÀ ¨Áj¹zÀÝPÉÌ £Á£ÀÄ PÁgÀt JAzÀÄ JzÉ vÀnÖPÉÆAqÀÄ ºÉÃ¼ÀÄvÁÛ£É £ÀªÀÄä £ÉgÉ ªÀÄ£ÉAiÀÄ ºÀÄqÀÄUÀ vÉAqÀÄ®Ìgï.¸Àa£ï ºÉÃ¼ÀÄªÀ PÁgÀt ¸ÁégÀ¸ÀåªÁVzÉ £ÉÆÃr.NªÀ¯ï£À°è £ÀqÉzÀ D mÉ¸ïÖ£À°è AiÀiÁgÀÆ ±ÀvÀPÀ ¨Áj¹gÀ°®è.PÀÄA¨Éî vÀ£Àß ¨ÁånAUï ±ÉÊ°AiÀÄ£ÀÄß ¥ÀæzÀ²ð¸ÀÄvÁÛ ¨ËAqÀj,¹PÀìgïUÀ¼À£ÀÄß ¨Áj¸ÀÄvÀÛ EAUÉèAqï ¨Ë®gïUÀ¼À£ÀÄß zÀAr¸ÀÄvÁÛ DqÀÄwÛzÀÝgÀÄ.¥É«°AiÀÄ£ï£À°èzÀÝ EvÀgÀ DlUÁgÀgÀÄ PÀÄvÀÆºÀ®¢AzÀ £ÉÆÃqÀÄvÁÛ EzÀÝgÀÄ.PÀÄA¨Éî ೬೦ gÀ£ï ªÀiÁr Dl DqÀÄwÛzÁÝUÀ, vÀPÀët vÉAqÀÄ®ÌgïUÉ K£À¤ß¹vÉÆÃ K£ÉÆÃ ¥É«°AiÀÄ£ï£À°èzÀÝ ¨sÁgÀvÀzÀ J¯Áè DlUÁgÀjUÀÆ vÁªÀÅ EzÀÝ ¹×wAiÀÄ¯ÉèÃ C®ÄUÁqÀzÉÃ EgÀ®Ä ¸ÀÆa¹zÀgÀÄ.J¯Áè DlUÁgÀgÀÆ ¸ÀÆZÀ£ÉAiÀÄ£ÀÄß ¥Á°¹zÀgÀÄ.£ÀAvÀgÀ PÀÄA¨Éî ¤gÁAiÀiÁ¸ÀªÁV Omï DUÀzÉÃ 110 gÀ£ïUÀ¼À£ÀÄß ¨Áj¹zÀgÀÄ.

¨ÉÃUÀ ¨ÉÃUÀ Omï DV ¥É«°AiÀÄ£ï£À°è DgÁªÀÄªÁV C¯ÁèqÀzÉÃ PÀÄ½wzÀÝ ¨sÁgÀwÃAiÀÄ DlUÁgÀgÀjAzÀ¯ÉÃ PÀÄA¨Éî ±ÀvÀPÀ ¨Áj¹zÀÄÝ J£ÀÄßvÁÛgÉ £ÀªÀÄä ¸Àa£ï.

EzÉÃ jÃw PÀ¦¯ï zÉÃªï £ÁAiÀÄPÀvÀézÀ°è 1983 gÀ°è «±Àé PÀ¥ï UÉzÀÝ ¸ÀAzÀ¨sÀðzÀ®Æè £ÀqÉ¢vÀÄÛ.fA¨Á¨Éé «gÀÄzÀÞ 17 gÀ£ïUÉ 5 «PÉmï PÀ¼ÉzÀÄPÉÆAqÀÄ »Ã£ÁAiÀÄ ¹×wAiÀÄ°èzÁÝUÀ DqÀ®Ä §AzÀ PÀ¦¯ï zÉÃªï Omï DUÀzÉÃ 175 gÀ£ïUÀ¼À£ÀÄß ¨Áj¹zÀgÀÄ.D ¸ÀªÀÄAiÀÄzÀ°è EzÀÄ «±Àé zÁR¯É DVvÀÄÛ.DUÀ®Æ ¸ÀºÀ ªÀiÁå£ÉÃdgï ºÀj¹AUïgÀªÀgÀÄ ¥É«°AiÀÄ£ï£À°èzÀÝ ¨sÁgÀwÃAiÀÄ DlUÁgÀjUÉ PÀ¦¯ï Dl ªÀÄÄVAiÀÄÄªÀªÀgÉUÉ C¯ÁèqÀzÉ vÁ«gÀÄªÀ ¹×wAiÀÄ¯Éè EgÀ®Ä DzÉÃ²¹zÀÝgÀÄ.£ÀAvÀgÀ ¨sÁgÀvÀ «±Àé PÀ¥ï UÉzÀÄÝ EwºÁ¸À ¤«Äð¹zÀÄÝ J®èjUÀÆ w½zÉÃ EzÉ.EAUÉèAqï£À°è PÉÆgÉAiÀÄÄªÀ bÀ½AiÀÄ°è ªÀÄÆvÀæ «¸ÀeÉð£ÉUÀÆ CªÀPÁ±ï«®èzÉ, PÁ¦üAiÀÄÆ ¹UÀzÉ WÀAmÉUÀlÖ¯É C¯ÁèqÀzÉ MAn PÁ°£À°è vÁªÀÅ ¤AvÀÄPÉÆArzÀÝjAzÀ¯ÉÃ ¨sÁgÀvÀ «±Àé PÀ¥ï UÉ®è®Ä ¸ÁzsÀåªÁ¬ÄvÀÄ JAzÀÄ vÀªÀiÁ±ÉAiÀiÁV ºÉÃ¼ÀÄvÁÛgÉ fA¨Á¨Éé «gÀÄzÀÞ ±ÀÆ£Àå ¸ÀA¥Á¢¹zÀÝ ²æÃPÁAvïgÀªÀgÀÄ.

EzÉÃ£ÀÄ DlUÁgÀgÀ ªÀÄÆqsÀ£ÀA©PÉAiÉÄÃ?

§ºÀÄ±ÀB «±ÀézÀ J¯Áè QæÃqÉUÀ¼À J¯Áè DlUÁgÀgÀÆ F jÃwAiÀÄ MAzÀ¯Áè MAzÀÄ ªÀÄÆqÀ £ÀA©PÉAiÀÄ£ÀÄß ElÄÖPÉÆArgÀÄvÁÛgÉ,

ªÉÄÃ°£À WÀl£ÉUÀ¼À£ÀÄß £Á£ÀÄ J¯ÉÆèÃ N¢zÀÄÝ CxÀªÁ PÉÃ½zÀÝµÉÛ.£Á£ÀÄ Dr C£ÀÄ¨sÀªÀ«gÀÄªÀ MAzÉÃ MAzÀÄ Dl JAzÀgÉ CzÀÄ E¹àÃmï Dl.d£À ¸ÁªÀiÁ£ÀågÀ°è CzÀÄ dÆdÄ J¤ß¹PÉÆArzÀÝgÀÄ «ZÁgÀ ªÁ¢UÀ¼À ¥ÀæPÁgÀ CzÀÄ §Ä¢ÞªÀAvÀgÀ Dl.C®èzÉ §ºÀÄ±ÀB CwAiÀiÁzÀ ªÀÄÆqsÀ £ÀA©PÉUÀ½gÀÄªÀ Dl JAzÀgÉ E¹àÃmï Dl JAzÀÄ £Á£ÀÄ C£ÀÄ¨sÀªÀ¥ÀÇªÀðPÀªÁV ºÁUÀÄ C¢üPÁgÀAiÀÄÄvÀªÁV JzÉ vÀnÖPÉÆAqÀÄ ºÉÃ¼À§¯Éè.

PÀbÉÃj ªÀÄÄVzÀ vÀPÀët PÀè¨ïUÉ ºÉÆÃUÀÄªÀÅzÀÄ £À£Àß ¥Àj¥ÁoÀ.ªÀÄÄVzÀ vÀPÀët J°è §AvÀÄ.PÀbÉÃj ªÀÄÄVAiÀÄÄªÀ ªÀÄÄ£ÀßªÉÃ ºÉÆgÀlÄ ¸ÀjAiÀiÁzÀ ¸ÀªÀÄAiÀÄPÉÌ PÀè¨ï vÀ®Ä¥ÀÅªÀzÀÄ J¯Áè DlUÁgÀgÀ eÁAiÀÄªÀiÁ£À,C°è £ÀªÀÄä eÁUÀªÀ£ÀÄß ¨sÀzÀæ ªÀiÁrPÉÆ¼Àî¨ÉÃPÀ®è.

E¹àÃmï Dl eÁtgÀ DlªÁzÀgÀÆ ºÀt UÉ®ÄèªÀÅzÉÃ E°è ªÀÄÆ® GzÉÝÃ±ÀåªÁVgÀÄªÀÅzÀjAzÀ ªÉÆÃ¸À,dUÀ¼À C®èzÉ £Á£ÀÄ ªÉÆzÀ¯ÉÃ ºÉÃ½zÀAvÉ ªÀÄÆqÀ £ÀA©PÉUÀ¼ÀÄ EzÉÝÃ EgÀÄvÀÛªÉ.

§AzÀ vÀPÀët J®ègÀÆ zÉÃªÀjUÉ £ÀªÀÄ¸ÁÌgÀ ªÀiÁqÀÄªÀÅzÀÄ EzÉÝÃ EgÀÄvÀÛzÉ.PÉ®ªÀgÀÄ vÁªÀÅ PÀÄ½vÀÄPÉÆ¼ÀÄîªÀ RÄaðUÉ ºÁUÀÄ mÉÃ§¯ïUÉ ¸À»vÀ £ÀªÀÄ¸ÁÌgÀ ªÀiÁr Dl ±ÀÄgÀÄ ªÀiÁqÀÄvÁÛgÉ.CªÀgÀªÀgÀ £ÀA©PÉ ©r,

Dl ¥ÁægÀA¨sÀªÁzÀ ªÉÄÃ¯É £ÉÆÃqÀ ¨ÉÃPÀÄ,PÉ®ªÀgÀÄ J¯Áè 13 J¯ÉUÀ¼À£ÀÄß ºÁPÀÄªÀªÀgÉUÀÄ ¸ÀÄªÀÄä¤zÀÄÝ,¤zsÁ£ÀªÁV J¯ÉUÀ¼À£ÀÄß ªÉÄÃf£À ªÉÄÃ¯É eÉÆÃr¹ PÉÊUÉ vÉUÉzÀÄPÉÆAqÀÄ ¤zsÁsssssss£ÀªÁV MAzsÉÆAzÉÃ J¯ÉUÀ¼À£ÀÄß £ÉÆÃqÀÄvÁÛ ±ÀÄgÀÄ ªÀiÁqÀÄvÁÛgÉ.CµÉÆÛwÛUÉ ¥ÀPÀÌzÀªÀ£ÀÄ vÀ£Àß J¯É eÉÆÃr¹PÉÆAqÀÄ Dl DqÀ®Ä gÉrAiÀiÁVgÀÄvÁÛ£É.CªÀ£ÀÄ vÁ¼Éä PÀ¼ÉzÀÄPÉÆAqÀÄ K£ÁzÀgÀÆ ºÉÃ½zÀ£ÉÆÃ £ÉÆÃr ±ÀÄgÀÄªÁUÀÄvÀÛzÉ PÀÆUÁl.KPÁzÀgÀÆ CªÀ£À£ÀÄß PÉÃ½zÉ£ÉÆÃ JAzÀÄ gÉÆÃ¹ ºÉÆÃU ©qÀÄvÁÛ£É ¥ÀPÀÌzÀªÀ£ÀÄ.

PÉ®ªÀjUÀAvÀÆ ¥Àæw ¢£À ¸ÉÆÃvÀÄ ¸ÉÆÃvÀÄ ¸ÀÄtÚªÁV ºÉÆÃVgÀÄvÁÛgÉ.DzÀgÀÆ DqÀÄªÀÅzÀ£ÀÄß ¤°è¸ÀÄªÀÅ¢®è.EªÀvÀÛ®è £Á¼É £À£ÀUÉ M¼Éî Dl ©Ã¼À§ºÀÄzÉ£ÀÄßªÀ D¸É¬ÄAzÀ ¥Àæw ¢£À ¥ÀæAiÀÄvÀß ¥ÀqÀÄvÀÛ¯ÉÃ EgÀÄvÁÛgÉ.DzÀgÀÆ CªÀgÀ CzsÀÈµÀÛ £ÉlÖVgÀÄªÀÅ¢®è.CªÀjUÉ JµÀÄÛ ¹lÄÖ §A¢gÀÄvÀÛzÉAzÀgÉ ¥Àæw DlzÀ®Æè J¯ÉUÀ¼À£ÀÄß xÀÆ xÀÆ xÀÆ JAzÀÄ CzÀPÉÌ GUÀÄ½ vÀªÀÄä DlªÀ£ÀÄß ¥ÁægÀA©ü¸ÀÄvÁÛgÉ.CªÀgÀÄ JAd®Ä ªÀiÁrzÀ J¯ÉUÀ¼À£ÉßÃ ¨ÉÃgÉAiÀÄªÀgÀÄ ªÀÄÄnÖPÉÆAqÀÄ DqÀ¨ÉÃPÀÄ.ªÀiÁvÁqÀÄªÀ ºÁV®è.ªÀiÁvÁrzÀgÉ ªÀÄÄV¬ÄvÀÄ £ÉÆÃr.’¤£ÀUÉÃ£ÀAiÀÄå.DgÁªÀÄªÁV zÀÄqÀÄØ ªÀiÁrPÉÆAzÀÄ vÀA¥ÁV¢ÃAiÀÄ.PÀ¼ÀPÉÆArgÉÆ £ÀªÀÄUÉ vÁ£É PÀµÀÖ UÉÆvÁÛUÉÆÃzÀÄ.¸ÀÄªÉÄß ¨ÁAiÀÄÄäaÑPÉÆAqÀÄ DqÉÆÃzÀÄ PÀ°”CAvÀ dUÀ¼ÀPÉÌ ©Ã¼ÁÛgÉ.

EªÀgÁzÀgÀÆ JµÉÆÛÃ ¥ÀgÀªÁV®è PÉ®ªÀgÀAvÀÆ J¯ÉUÀ¼À£ÀÄß vÀªÀÄä ZÀ¥Àà°UÉ ªÀÄÄnÖ¹ Dl ¥ÁægÀA©ü¸ÀÄvÁÛgÉ.£Á£ÀÄ £ÀªÀÄä ºÀ½îAiÀÄ°è UÀªÀÄ¤¹zÉÝ.M§â ¹PÀÌ ¹PÀÌªÀgÀ£ÀÄß zÉÊ£Àå¢AzÀ vÀ£ÀUÉ ZÀ¥Àà°AiÀÄ°è ºÉÆqÉAiÀÄ ¨ÉÃPÉAzÀÄ ¨ÉÃrPÉÆ¼ÀÄîwÛzÀÝ.CµÉÛÃ C®è vÀ£Àß£ÀÄß ZÀ¥Àà°AiÀÄ°è ºÉÆqÉzÀgÉ zÀÄqÀØ£ÀÄß PÉÆqÀÄªÀÅzÁVAiÀÄÆ ºÉÃ¼ÀÄwÛzÀÝ.DzÀgÀÆ CªÀ£À ¨ÉÃrPÉAiÀÄ£ÀÄß AiÀiÁgÀÆ ¥ÀÇgÉÊ¸ÀÄwÛgÀ°®è.PÁgÀt ZÀ¥Àà°AiÀÄ°è ºÉÆqÉ¹PÉÆAqÀªÀjUÉ ®Që÷ä M¯AiÀÄÄvÁÛ¼ÉAzÀÄ,ºÉÆqÉzÀªÀ¤UÉ zÀjzÀæ PÁqÀÄvÀÛzÉAiÉÄAzÀÄ ºÀ½îUÀ¼À°è MAzÀÄ £ÀA©PÉ EzÉ. §ºÀÄ±ÀB F DlUÁgÀgÀÆ CªÀ£À ªÀA±ÀzÀªÀgÉÃ EgÀ¨ÉÃPÀÄ C¤ß¸ÀÄvÀÛzÉ.DzÀgÀÆ J¯É ªÀiÁ®Që÷ä CªÀjUÉ M°AiÀÄÄwÛgÀ°®è.

M§â DlUÁgÀ¤UÉ CzÉµÀÄÛ ®vÉÛ ºÉÆqÉ¢vÀÄÛ CAzÀgÉ vÀ£Àß ªÉÄÃ¯É AiÀiÁgÉÆÃ ªÀiÁl ªÀiÁr¹©nÖzÁÝgÉAzÀÄ CªÀ£À §®ªÁzÀ £ÀA©PÉAiÀiÁVvÀÄÛ.D ªÀiÁl¢AzÀ¯ÉÃ vÀ£ÀUÉ ¸ÉÆÃ°£À ªÉÄÃ¯É ¸ÉÆÃ®Ä DUÀÄwÛzÉAiÉÄAzÀÄ ¨sÁ«¹ MAzÀÄ ¢£À DlzÀ eÁUÀªÀ£Éß¯Áè ¸ÀUÀtÂ¬ÄAzÀ ¸Áj¹ ¥ÀÇeÉ ¥ÀÅ£À¸ÁÌgÀUÀ¼À£Éß¯Áè ªÀiÁr¹ ¤A¨ÉÃ ºÀtÄÚ,Mt ªÉÄt¹£ÀPÁAiÀÄ£ÀÄß ¨ÁV® vÉÆÃgÀtPÉÌ PÀnÖ¹zÀÝ.¸ÁªÀiÁ£ÀåªÁV UÀ°ÃeÁV ¹UÀgÉÃmï ªÁ¸À£É¬ÄAzÀ C¸ÀºÀåªÁVgÀÄwÛzÀÝ E¹àÃmï PÀè¨ï F ªÀÄºÁ£ÀÄ¨sÁªÀ£À zÉ¸É¬ÄAzÀ ±ÀÄ¨sÀææªÁVvÀÄÛ.

»ÃUÉ MAzÀÄ ¢£À £À£ÀUÉ Dl ©Ã¼ÀzÉ J¯ÉUÀ¼À£ÀÄß PÉ¼ÀUÉ ºÁQ ¸ÀÄªÀÄä£É PÀÄ½wzÉÝ.£À£Àß ¥ÀPÀÌzÀ°è PÀÄ½wzÀÝ ¹zÀÝ¥Àà “K£ÀtÚ,§AzÁVèAzÀ MAzÁl£ÀÆ ªÀiÁrè®èªÀ®ètÚ” JAzÀ.£Á£ÀÄ CªÀ£À PÀqÉ UÀªÀÄ£À ¤ÃqÀzÉ ¨ÉÃgÉ J¯ÉÆèÃ £ÉÆÃqÀÄwÛzÉÝ.£À£Àß UÀªÀÄ£ÀªÀ£ÀÄß ¸É¼ÉAiÀÄ®Ä vÀ£Àß §½¬ÄzÀÝ J¯ÉUÀ½AzÀ JgÀqÀÄ ¨Áj £À£Àß£ÀÄß vÀnÖ ªÀÄvÉÛ CzÀ£ÉßÃ ºÉÃ½zÀ.’MAzÉÆAzÀÄ ¸À® D xÀgÀ DUÀÄvÉÛ ©qÀÄ ¹zÀÝ¥Àà.F Dl ¤Ã£É ªÀiÁrÛÃAiÀiÁ £ÉÆÃqÀÄ JAzÀÄ CªÀ¤UÉ ¨sÀgÀªÀ¸É EvÉÛ.CzÉÃ£Á¬ÄvÉÆÃ K£ÉÆÃ D Dl PÁPÀvÁ½ÃAiÀÄªÁV CªÀ£ÉÃ UÉzÀÄÝ ©lÖ.CµÉÛÃ C®èzÉ D DlzÀ°è §ºÀ¼ÀµÀÄÛ ºÀt ¸À»vÀ CªÀ£À ¥Á¯Á¬ÄvÀÄ.CªÀ¤UÉÃ£ÉÆÃ RÄ¶AiÀiÁ¬ÄvÀÄ.DzÀgÉ £À£Àß PÀµÀÛ ¥ÁægÀA¨sÀªÁVzÉÝÃ C°èAzÀ.’CuÁÚ,¤Ã£ÀÄ ºÉÃ½zÀAUÉÃ DAiÀÄÄÛ £ÉÆÃqÀtÚ JAzÀÄ JgÀqÀÄ PÉÊUÀ½AzÀ®Æ £À£Àß£ÀÄß ªÀÄÄnÖ ºÀuÉUÉ MvÀÄÛ PÉÆAqÀ.CµÉÛÃ DVzÀÝgÉ £Á£ÀÄ AiÉÆÃZÀ£É ªÀiÁqÀÄwÛgÀ°®è.J¯ÉUÀ¼À£ÀÄß £À£ÀUÉ ªÀÄÄnÖ¹zÀÝjAzÀ¯ÉÃ vÀ£ÀUÉ M¼Éî Dl ©vÀÄÛ JAzÀÄPÉÆAqÀÄ ¥Àæw Dl DqÀÄªÁUÀ®Æ J¯ÉUÀ¼À£ÀÄß £À£Àß ªÉÄÊ£À J¯Áè ¨sÁUÀPÀÆÌ ªÀÄÄnÖ¹ ªÀÄÄnÖ¹ Dl DqÀÄwÛzÀÝ.CªÀ£À CzsÀÈµÀÛ£ÉÆÃ,£À£Àß zsÀÄgÀzsÀÈµÀÖ£ÉÆÃ DrzÀ §ºÀ¼ÀµÀÄÛ DlUÀ¼À£ÀÄß CªÀ£ÉÃ UÉzÀÄÝ ¸ÁPÀµÀÄÖ zÀÄqÀÄØ ªÀiÁrzsÀ .£À£ÀUÀAvÀÆ vÀÄA¨Á ªÀÄÄdÄUÀgÀªÁUÀÄwÛvÀÄ

MAzÀÄ WÀAmÉAiÀÄ £ÀAvÀgÀ eÁUÀ §zÀ¯Á¬Ä¹ ¨ÉÃgÉ PÀqÉ PÀÄ½vÀÄPÉÆAqÉ.¸ÀzÀå EªÀ£À PÁl PÀ¼É¬ÄvÀ®è CAvÀ £ÉªÀÄä¢¬ÄA¢zÉÝ.DzÀgÉ C¥ÀgÀÆ¥ÀPÉÌ Dl UÉ®ÄèwÛzÀÝ ¹zÀÝ¥Àà £À£Àß£ÀÄß CµÀÄÖ ¸ÀÄªÀÄä£É ©mÁÖ£ÉAiÉÄÃ?JzÀÄjUÉ PÀÆwzÀÝgÀÆ ¥Àæw DlªÀÇ CªÀ£ÀÄ PÀÄ½vÀ°èAzÀ¯ÉÃ §VÎ J¯ÉUÀ¼À£ÀÄß £À£Àß vÀ¯ÉUÉÆÃ,¨É¤ßUÉÆÃ vÁQ¹AiÉÄÃ Dl ±ÀÄgÀÄ ªÀiÁqÀÄwÛzÀÝ.dvÉAiÀÄ°è PÀÄ½wzÀÝ DlUÁgÀgÀÄ ªÉÆzÀ¯ÉÃ ¸ÉÆÃvÀ ¹nÖ¤AzÀ PÀÄ¢AiÀÄÄwÛzÀÝgÀÄ.CªÀjUÉ ¹zÀÝ¥Àà¤UÉ §Ä¢Þ ºÉÃ¼À®Ä zsÉÊAiÀÄð §gÀ°®è.£À£Àß ªÉÄÃ¯É J®ègÀÆ JUÀgÁqÀ®Ä ±ÀÄgÀÄ ªÀiÁrzÀgÀÄ.MAzÀÄ ¸À® »ÃUÉAiÉÄÃ £À£ÀUÉ ªÀÄÄnÖ¸À®Ä J¯ÉUÀ¼À£ÀÄß PÉÊAiÀÄ°è »rzÀÄ £À£Àß §½ §VÎzÀ.£Á£ÀÄ J¯ÉÆèÃ £ÉÆÃqÀÄwÛzÀÝªÀ£ÀÄ vÀ¯É ªÉÄÃ¯É JwÛzÉ.CªÀ£À PÉÊAiÀÄ°èzÀÝ J¯ÉUÀ¼ÀÄ £À£Àß PÀtÚ£ÀÄß ZÀÄaÑ ©lÖªÀÅ.PÀtÄÚUÀ¼É¯Áè ¤ÃgÀÄ §AzÀÄ PÉA¥ÁV ©lÖªÀÅ.EªÀ£À ¸ÀºÀªÁ¸ÀªÉÃ ¨ÉÃqÀ CAvÀ £Á£ÀÄ ¨ÉÃgÉ mÉÃ§¯ïUÉ ºÉÆÃV PÀÄ½vÀÄ ©mÉÖ.

DzÀgÉ ¹zÀÝ¥Àà CµÀÄÖ ¸ÀÄ®¨sÀªÁV £À£Àß£ÀÄß ©mÁÖ£ÉAiÉÄÃ?M¼Éî Dl ©Ã¼ÀÄwÛgÀÄªÀÅzÀ£ÀÄß CµÀÄÖ ¸ÀÄ®¨sÀªÁV PÀ¼ÉzÀÄPÉÆ¼ÀÄîvÁÛ£ÉAiÉÄÃ?.CªÀ£ÀÄ PÀÄ½wzÀÝ PÀqÉ¬ÄAzÀ £À£Àß mÉÃ§¯ï §½AiÉÄÃ §AzÀÄ J¯ÉUÀ¼À£ÀÄß £À£Àß ªÉÄÊUÉ vÁQ¹ ºÉÆÃUÀÄwÛzÀÝ.CªÀ£ÀÄ F jÃw NqÁqÀÄªÁUÀ¯É®è G½zÀªÀgÀÄ vÀªÀÄä vÀªÀÄä J¯ÉUÀ¼À£ÀÄß AiÀiÁjUÀÆ PÁtÂ¸ÀzÀAvÀ ªÀÄÄaÑlÄÖPÉÆ¼Àî¨ÉÃPÁ¬ÄvÀÄ.PÀè¨ï£À°èzÀÝªÀgÉ®è £À£Àß£ÀÄß §AiÉÆåÃzÀPÉÌ ±ÀÄgÀÄ ªÀiÁrzÀgÀÄ.£Á£ÀÆ ¸ÁPÀµÀÄÖ zÀÄqÀÄØ PÀ¼ÉzÀÄPÉÆArzÉÝ.EªÀ£À PÁl MAzÀÄ PÀqÉÃ,¸ÀºÀ DlUÁgÀgÀ PÀÆUÁl MAzÀÄ PÀqÉ.¨ÉÃeÁgÁV CzsÀðzÀ¯ÉèÃ Dl ©lÄÖ £Á£ÀÄ ªÀÄ£ÉUÉ §AzÀÄ ©mÉÖ.

ªÀiÁgÀ£ÉÃ ¢£À PÀè¨ïUÉ ºÉÆÃzÉ.DUÀ¯ÉÃ ¹zÀÝ¥Àà£À DUÀªÀÄ£ÀªÁVvÀÄÛ.§ºÀ¼À RÄ¶AiÀÄ°èzÀÝ.;CuÁÚ £À£Àß ¯ÉÊ¥ïá£À°è UÉ¢ÝgÀ°®ètÚ CµÀÄÖ zÀÄqÀÄØ ¤£Éß ªÀiÁrâmÉÖ£ÀuÁÚ”JAzÀ.£Á£ÀÄ CªÀ£À£ÀÄß eÁ¹Û ªÀiÁvÁr¸ÀzÉ £À£Àß ¥ÁrUÉ £Á£ÀÄ PÀÄ½vÀÄPÉÆAqÉ.¸ÀzÀå ¤£ÉßAiÀÄzÉ¯Áè ªÀÄgÉvÀÄ £ÉªÀÄä¢¬ÄAzÀ EªÀvÁÛzÀgÀÆ DqÉÆÃt CAzÀÄPÉÆAqÉ.¹zÀÝ¥Àà £À£Àß mÉÃ§¯ïUÉÃ §AzÀÄ PÀÄ½vÀ.¨ÉÃqÀ C£ÀÄßªÀ ºÁV®è.CµÉÖÃ C®è.¤£ÉßAiÀÄAvÉAiÉÄÃ EªÀvÀÄÛ ¸À»vÀ J¯ÉUÀ¼À£Àß £À£ÀßUÉ ªÀÄÄnÖ¹AiÉÄÃ DqÀÄwÛzÀÝ.£ÉÆÃr.PÉ®ªÀÅ ¸À® UÀæºÀZÁgÀ ºÉÃUÉ §gÀÄvÉÛ CAvÀ.EªÀvÀÆÛ ¸À»vÀ CªÀ£ÀÄ DrzÀ DlUÀ¼É®è CªÀ£ÉÃ UÉ®ÄèwÛzÀÝ.¹zÀÝ¥Àà¤UÀAvÀÆ SÁvÀjAiÀiÁV ºÉÆÃVvÀÄÛ.£À£Àß ªÉÄÃ¯É CªÀ¤UÉ C¥ÁgÀ £ÀA©PÉ §AzÀÄ ©nÖvÀÄÛ.

¸ÀvÀvÀªÁV MAzÀÄ ªÁgÀ EzÉÃ jÃw £ÀqÉ¬ÄvÀÄ.¹zÀÝ¥Àà §ºÀ¼À RÄ²AiÀiÁVzÀÝ.M¼ÉÆî¼Éî ¸À¥sÁj ºÉÆ°¹PÉÆAqÀÄ ¥Àæw ¢£À DmÉÆÃzÀ°è §gÀÄwÛzÀÝ.£À£ÀUÀÆ EªÀ£À PÁl ¸À»¸À¯Á¸ÁzsÀåªÁVvÀÄÛ.eÉÆvÉAiÀÄ°è CPÀÌ ¥ÀPÀÌzÀªÀjAzÀ £Á£ÀÄ C¤ß¹PÉÆ¼Àî¨ÉÃPÁUÀÄwÛvÀÄÛ.F MAzÀÄ ªÁgÀzÀ°è £Á£ÀÄ ¸ÁPÀµÀÄÖ zÀÄqÀÄØ PÀ¼ÉzÀÄPÉÆArzÉÝ.PÀè¨ï ªÀiÁå£ÉÃdgï ¸ÀºÀ £À£ÀUÉ JZÀÑjPÉAiÀÄ£ÀÄß PÉÆnÖzÀÝgÀÄ.F PÀè¨ï ¸ÀºÀªÁ¸ÀªÉÃ ¨ÉÃqÀ CAvÀ E¹àÃmï DqÀÄªÀÅzÀ£ÉßÃ ¤°è¹©mÉÖ.

D¦üÃ¸ï ªÀÄÄV¹PÉÆAqÀÄ £ÉÃgÀªÁV ªÀÄ£ÉUÉ ºÉÆÃUÀÄªÀÅzÀ£ÀÄß gÀÆr ªÀiÁrPÉÆAqÉ.£À£Àß ºÉAqÀwUÀÆ ¸ÀAvÉÆÃµÀªÁ¬ÄvÀÄ

¹zÀÝ¥Àà¤UÉ £À£Àß ªÀÄ£ÉAiÀÄ «¼Á¸À UÉÆwÛgÀ°®è.C®èzÉ FV£ÀAvÉ DUÉ¯Áè ªÉÆ¨ÉÊ¯ï EgÀ°®è. .¸ÀzÀå ¹zÀÝ¥Àà£À PÁl vÀ¦àvÀ®è CAvÀ £ÉªÀÄä¢AiÀÄ ¤lÄÖ¹gÀÄ ©mÉÖ.

MAzÀÄ ¨sÁ£ÀÄªÁgÀ ªÀÄ£ÉAiÀÄ°è DgÁªÀÄªÁV PÀÄ½wzÉÝ.AiÀiÁgÉÆÃ §AzÀ ºÁUÁ¬ÄvÀÄ.ºÉÆÃV §ÁV®Ä vÉUÉzÀÄ £ÉÆÃrzÀgÉ ¨ÁV®°è ¹zÀÝ¥Àà ¤AwzÀÝ.£À£Àß dAWÁ§®ªÉÃ GqÀÄV ºÉÆÃ¬ÄvÀÄ.DzÀgÉ vÉÆÃj¹PÉÆ¼ÀîzÉ M¼ÀUÉ PÀgÉzÉ.¥ÀgÀ¸ÀàgÀ PÀÄ±À¯ÉÆÃ¥Àj DzÀ £ÀAvÀgÀ §AzÀ ¸ÀªÀiÁZÁgÀ K£ÀÆ CAvÀ PÉÃ½zÉ.

‘CuÁÚ, KPÀtÚ F £ÀqÀÄªÉ PÀè¨ï PÀqÉ §vÁð£É E®è”

‘E®è¥Àà,£À£ÀUÀÆ lÉÊªÀiï DUÁÛ£É E®è.C®èzÉ ªÀÄ£É PÀqÉ ¸Àé®à vÉÆAzÀgÉ ¨ÉÃgÉ”K£ÉÆÃ MAzÀÄ ¸À§Æ§Ä ºÉÃ½zÉ.

CzÀÄªÀgÉUÉ DgÁªÀÄªÁVzÀÝ ¹zÀÝ¥Àà UÀA©üÃgÀ£ÁzÀ.

“CuÁ,K£ÁzÀgÀÆ ºÉÃ¼ÀÄ ¤Ã£ÀÄ.¤Ã£ÀÄ EAxÁ PÉ®¸À ªÀiÁqÀ¨ÁgÀ¢vÀÄÛ”

“£Á£ÉÃ£ÀAiÀÄå,CAxÁ ªÀiÁqÀ¨ÁgÀzÀ PÉ®¸À ªÀiÁrzÀÄÝ”. £Á£ÀÄ UÁ§j¬ÄAzÀ PÉÃ½zÉ.

“¤Ã£ÀÄ ¨É£Àß ªÉÄÃ¯É MAzÉÃlÄ ºÁPÀÄ ¥ÀgÀªÁV®è.DzÀgÉ ºÉÆmÉÖ ªÉÄÃ¯É ªÀiÁvÀæ Mr ¨ÁåqÀtÚ”CAxÀ ºÉÃ½ £À£Àß ºÀwÛgÀ §AzÀÄ vÀ£Àß ¨É£Àß£ÀÄß MrØzÀ.

“£Á£ÀÄ ºÉÃ½ÛÃ¤,¨É£Àß ªÉÄÃ¯É MAzÀÄ KlÄ ºÁPÀtÚ.¥ÀgÀªÁV®è”JAzÀ.

£À£ÀUÉ K£ÀÆ vÉÆÃZÀzÉ ¸ÀÄªÀÄä£É PÀÄ½wzÉÝ.

CªÀ£ÉÃ £À£Àß PÉÊAiÀÄå£ÀÄß »rzÀÄPÉÆAqÀÄ vÀ£Àß ¨É£Àß ªÉÄÃ¯É MAzÀÄ KlÄ ºÁQ¹PÉÆAqÀÄ ºÉÆÃV PÀÄ½vÀÄPÉÆAqÀ.

“CuÁÚ,EzÀÄ ªÀÄÆmÉ ºÉÆwÛgÉÆÃ ¨É£ÀßtÚ.JµÀÄÖ KlÄ ©zÀÝgÀÆ vÀrvÁzÉ.DzÀgÉ ºÉÆmÉÖ ªÉÄÃ¯É MzÀÝgÉ £À£Àß PÉÊAiÀiÁUÀ vÀqÉAiÉÆÃPÁUÀ®èuÉÆÚÃ.¤Ã£ÀÄ PÀè¨ï PÀqÉ §gÉÆÃzÀÄ ©lÖ ªÉÄÃ¯É £Á£ÀÄ £À£Àß ºÉAqÀw ªÀÄPÀÌ¼ÀÄ §gÀ¨Ázï DV ºÉÆÃzÉªÀuÉÆÚÃ”JAzÀÄ C¼ÀÄªÀªÀ£ÀAvÉ eÉÆÃ®Ä ªÀÄÄR ªÀiÁrPÉÆ0qÀÄ PÀÄ½vÀ.

EªÀ¤UÉ zÀÄrØ£À vÉÆAzÀgÉ K£ÁzÀgÀÆ EgÀ¨ÉÃPÉAzÀÄPÉÆAqÀÄ “zÀÄqÉØÃ£ÁzÀgÀÆ ¨ÉÃQvÁÛ ¹zÀÝ¥Àà”JAzÉ.

CªÀ£ÀÄ gÉÃVPÉÆAqÀÄ”AiÀiÁªÀ£ÀÎuÁ ¨ÉÃPÀÄ ¤£Àß.zÀÄqÀÄØ.£À£Àß ºÀvÀæ zÀÄqÀÄØ E®è C£ÉÆÌAqÉAiÀiÁ.£ÉÆÃqÀÄ”J£ÀÄßvÀÛ eÉÃ©¤AzÀ 100 gÀÆUÀ¼À PÀAvÉ ºÉÆgÀ vÉUÉzÀÄ C0zÀgï ¨ÁºÀgï £À°è ºÁPÀÄªÀAvÉ nÃ-¥ÁAiÀiï ªÉÄÃ¯É ºÁPÀvÉÆqÀVzÀ.

CªÀ£À ¸ÀªÀÄ¸Éå K£ÀÆ CAvÀ¯ÉÃ £À£ÀUÉ CxÀðªÁUÀ°®è.

CzÀÄªÀgÉUÀÆ ¸ÀÄªÀÄä¤zÀÝ £À£Àß ºÉAqÀw “”CªÁV¤AzÀ CµÀÄÖ UÉÆÃUÀjwzÁgÉ.CzÉÃ£ÀÄ PÉÆlÄÖ PÀ½¸ÀPÁÌUÀ¯ÉéÃ£Àj”JAzÀÄ £À£Àß gÉÃVzÀ¼ÀÄ

‘¤Ã£ÁgÀÄ ºÉÃ¼ÀPÀÌ CtÚ0UÉ.PÀè¨ï PÀqÉ §gÉÆÃzÉ ©nânÖzÁgÉ”JAzÀ ¹zÀÄÝ.

“PÀè§Æâ ¨ÉÃqÀ,¸ÀÄqÀÄUÁqÀÄ ¨ÉÃqÀ,D ªÀÄ£ÉºÁ¼ÀÄ Dl DqÉÆìÃPÉÌ £ÀªÀÄä ªÀÄ£ÉAiÀÄªÀgÀ£ÀÄß PÀgÉAiÉÆÃPÉ §AzÀgÁ”JAzÀÄ ¹zÀÝ¥Àà£À£ÉßÃ gÉÃVzÀ¼ÀÄ.¹zÀÝ¥Àà ªÀÄAPÁzÀ.

“CªÀgÉÃ£ÀÆ DqÁzÀÄ ¨ÉÃqÀ PÀtPÀÌ.¸ÀÄªÉÄß £À£Àß ¥ÀPÀÌ PÀÆwzÀÝgÉ ¸ÁPÀÄ PÀtPÀÌ”JAzÀÄ UÉÆÃUÀgÉzÀ.

“AiÀiÁvÀgÀzÀÆÝ ¨ÉÃPÁV®è”JAzÀÄ gÉÃV £À£ÀßªÀ¼ÀÄ M¼ÀUÉ ºÉÆÃzÀ¼ÀÄ.

¹zÀÝ¥Àà¤UÉ K£ÀÄ ªÀiÁqÀ¨ÉÃPÉAzÀÄ vÉÆÃZÀ°®è.¸ÀÄªÀÄä£É PÀÄ½ÛzÀÝ.

“PÀè©âUÉ mÉÊªÀiï DAiÀÄÄÛ.ºÉÆÃUÀ¯Áé ¹zÀÝ¥Àà”JAzÀÄ gÉÃV¹zÉ.PÀtÂÚ£À¯ÉèÃ £À£Àß£ÀÄß £ÀÄAUÀÄªÀªÀ£ÀAvÉ £ÉÆÃrzÀ.

“EzÀPÉÌ ªÀiÁvÀæ ¤Ã£ÀÄ ¨ÁåqÀ C£Àß¨ÉÃqÀ ªÀÄvÉ.¤Ã£ÉÃ£ÁzÀgÀÆ E®è CAzÀgÉ £Á£ÀÄ PÉlÖ ªÀÄ£ÀÄµÀå£ÁUÀ¨ÉÃPÁUÀÄvÉÛ.¤Ã£ÀÄ ¸ÀÄªÉÄß PÀÆvÉÆÌArgÀÄ”JAzÀÄ PÉÆ£É C¸ÀÛçªÁV vÀ£Àß eÉÃ©¤AzÀ ºÉÆZÀÑ ºÉÆ¸À E¹àÃmï ¥ÁåPÀ£ÀÄß ºÉÆgÀ vÉUÉzÀÄ £À£Àß vÀ¯ÉUÉ,¨É¤ß£À ªÉÄÃ¯É JgÀqÉgÀqÀÄ ¨Áj ªÀÄÄnÖ¹ ªÀÄvÉÛ vÀ£Àß eÉÃ©£À°è ElÄÖPÉÆAqÀ.

EzÀ£ÉßÃ£ÀÄ ªÀiÁrÜÃAiÀÄAiÀÄå CAvÀ PÉÃ½zÀÝPÉÌ gÉÃV”CzÉÝ¯Áè ¤£ÀUÉÃPÉ.£À£Àß ªÀiÁwUÉ ¨É¯É PÉÆlÖ÷å ¤Ã£ÀÄ”CAvÀ ºÉÃ½ vÀ£Àß ºÀ¼É ªÉÆ¥Éqï Kj ¨sÀgï CAvÀ ºÉÆgÀlÄ ºÉÆÃzÀ.

EwÛÃZÉUÉ PÀè¨ï£À E£ÉÆß§â DlUÁgÀ PÀÄªÀiÁgï ¹QÌzÀÝgÀÄ.CªÀ£ÀÄ vÉUÉzÀÄ PÉÆAqÀÄ ºÉÆÃzÀ ¥ÁåPÀ£ÀÄß CªÀ¤UÉ ºÁPÀÄªÀ J¯ÉUÀ½UÉ ªÀÄÄnÖ¹ ¹zÀÝ¥Àà Dl DqÀÄwÛzÀÝ£ÀAvÉ.¸ÀÄªÀiÁgÁV DmÁ£ÀÆ ªÀiÁrÛzÀÝ£ÀAvÉ.DªÉÄÃ¯É PÀè¨ï£À DlUÁgÀgÉ®è CzÀPÉÌ DPÉëÃ¦¹zÀÝPÉÌ ¸ÀÄªÀiä£ÁVzÁÝ£ÀAvÉ.F £ÀqÀÄªÉ DlUÀ¼ÀÆ ¸ÀjAiÀiÁV ©Ã¼ÀzÉ ¹zÀÝ¥Àà ªÀÄAPÁVzÁÝ£É.Dl ©Ã¼ÀzÉÃ EgÀÄªÀÅzÀPÉÌ ¤ªÀÄä£ÀÆß ¨ÉÊPÉÆwvÁð£É CAvÀ PÀÄªÀiÁgï ºÉÃ½zÀgÀÄ.

F £ÀqÀÄªÉ ¹zÀÝ¥Àà£À ¨sÉÃn DV®è.

vÉAqÀÄ®Ìgï£À £ÀA©PÉ¬ÄAzÀ C¤¯ï PÀÄA¨ÉîUÉ C£ÀÄPÀÆ® D¬ÄvÉÆÃ E®èªÉÇÃ UÉÆwÛ®è.DzÀgÉ ¹zÀÝ¥Àà£À ªÀÄÆqsÀ £ÀA©PÉ¬ÄAzÀ £À£ÀUÀAvÀÆ C£ÀÄPÀÆ® DVzÉ.£Á£ÀÄ E¹àÃmï DqÀÄªÀÅzÀ£ÀÄß ¸ÀA¥ÀÇtð ©lÄÖ ©nÖzÉÝÃ£É.£À£Àß ºÉAqÀwAiÀÄÆ RÄ²AiÀiÁVzÁÝ¼É.

ºÀÄ½AiÀiÁgï ¥ÀæPÁ±ï

¢£ÁAPÀ:;24.02.2008

¨sÁ£ÀÄªÁgÀ

huliyarprakash@gmail.com

Ph::080-26727365

Mob::9448748822

ಅನಂತಾಂಜಲಿ

2007-06-27T21:57:00.000-07:00

ಅನಂತಾಂಜಲಿ

ಹಾರಿ ಹೋಯಿತೆ ಹಕ್ಕಿ ದೂರ ಗಗನಕೆ ಚಿಮ್ಮಿ
ಮಿನುಗುವ ಆ ಚುಕ್ಕಿ,ಯಾವ ತಾರೆಗೆ ಕಮ್ಮಿ ಪ

ದನಿಯು ಇಂಗಿದ ಮೇಲೆ ದೇಹದ ಹಂಗೇಕೆ
ತಂತಿ ಹರಿದ ಮೇಲೆ ವೀಣೆಯ ಹೊಣೆಯೇಕೆ
ಶಾರೀರವಿಲ್ಲದ ಶರೀರ ತಾನೇಕೆ
ಸ್ವರವು ನಿಂತಾ ಮೇಲೆ ಬದುಕುವುದಿನ್ನೇಕೆ

ಹಾರಿ ಹೋಯಿತೆ ಹಕ್ಕಿ ದೂರ ಗಗನಕೆ ಚಿಮ್ಮಿ
ಮಿನುಗುವ ಆ ಚುಕ್ಕಿ,ಯಾವ ತಾರೆಗೆ ಕಮ್ಮಿ ಪ

ತುಂಬು ನಾದದ ಗಾನ ಅನಂತದಲಿ ಲೀನ
ತುಂಬುರು ನಾರದರ ಜೊತೆಯಲಿ ಆಸೀನ
ಗಂಧರ್ವಲೋಕದಲಿ ಸುಮಧುರ ಗಾನ
ಗಂಧದ ನಾಡಿನಲಿ ನೋವಿನ ಆ ಮೌನ

ಹಾರಿ ಹೋಯಿತೆ ಹಕ್ಕಿ ದೂರ ಗಗನಕೆ ಚಿಮ್ಮಿ
ಮಿನುಗುವ ಆ ಚುಕ್ಕಿ,ಯಾವ ತಾರೆಗೆ ಕಮ್ಮಿ ಪ

ತುತ್ತಿಟ್ಟು ಸಲಹಿದ ಮುತ್ತಿನಂತ ಮೂರು
ಜೊತೆಯಲಿ ಸೇರಿ ಹಕ್ಕಿಗಳು ನೂರು
ಸರಿಗಮ ಗಾನದಿ ಕಂಬನಿ ಕಲರವ
ಹರಿಸಲು ಬೇಕೇನು ಮಿಗಿಲಾದ ಗೌರವ

ಹಾರಿ ಹೋಯಿತೆ ಹಕ್ಕಿ ದೂರ ಗಗನಕೆ ಚಿಮ್ಮಿ
ಮಿನುಗುವ ಆ ಚುಕ್ಕಿ,ಯಾವ ತಾರೆಗೆ ಕಮ್ಮಿ ಪ

ಎಚ್.ಕೆ.ಸೂರ್ಯಪ್ರಕಾಶ್
ದಿನಾಂಕ:: 07.03.1995

ಶಕ್ತಿ ಗೀತೆ(ಒಂದು ಕವನ)

2006-10-13T02:01:00.000-07:00

ಬನ್ನಿರೀ ಮಹಿಳೆಯರೇ,ಬನ್ನಿರೀ ಮಹಿಳೆಯರೇ

ಆರಾಧಿಸಿ ಅಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಯಾ

ಆವಾಹಿಸಿ ಇಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಯಾ

ಹೊಡೆದೋಡಿಸೀ ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಯಾ

ಸ್ತ್ರೀ ಶಕ್ತಿ ಆದಿ ಶಕ್ತಿ ಪರಾಶಕ್ತಿ ಪ್ರಳಯ ಶಕ್ತಿ

ಸರ್ವ ಶಕ್ತಿ ಮಾತಾ,

ಆರಾಧಿಸಿ ಅಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಯಾ

ಹೊಡೆದೋಡಿಸೀ ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಯಾ

1)ಚಾಮುಂಡಿ ಚಂಡಿ ನೀನು,ಮಹಿಷಿ ನೀನು ಕಾಳಿ ನೀನು

ಅಷ್ಟ ಭುಜದ ದುರ್ಗಿ ನೀನು ನೆನಪಿಲ್ಲವೇ

ಅಬಲೆಯೆಂಬ ಶಂಕೆ ಯಾಕೆ

ಮಹಿಳೆಯೆಂಬ ಬಿಂಕ ಬೇಕೆ

ಅಂದ ಮೊಗದ ಚಂದ್ರಮುಖಿ

ಆಗು ಬಾ ಜ್ವಾಲಾ ಮುಖಿ

ಆರಾಧಿಸಿ ಅಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಯಾ

ಹೊಡೆದೋಡಿಸೀ ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಯಾ

2)ಜೂಜು ಕುಡಿತ ಮೋಜು ಕುಣಿತ

ಪ್ರಾಣಿಬಲದ ಮೂಳೆ ಮುರಿತ ಸಾಕಲ್ಲವೇ

ಪುರುಷಕುಲದ ಅಟ್ಟಹಾಸ ರೋಸಿಲ್ಲವೇ

ಆರಾಧಿಸಿ ಅಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಯಾ

ಹೊಡೆದೋಡಿಸೀ ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಯಾ

ನಮ್ಮ ಮನೆ ನಮ್ಮ ನಾಡು,

ನಮ್ಮ ದೇಶ ನಮ್ಮ ಕುಲ

ಬಯಸುತಿದೆ ಶಕ್ತಿ ರೂಪ

ಸಾಕು ಇನ್ನು ಸೀತೆ ನಮನ,

ವನಿತೆ ತೋರು ನಿನ್ನ ಕೋಪ

ಅಗ್ನಿಕನ್ಯೆಯಾಗು ಬಾ ವೀರರಮಣಿಯೇ

ಬನ್ನಿರೀ ಮಹಿಳೆಯರೇ,ಬನ್ನಿರೀ ಮಹಿಳೆಯರೇ
ಆರಾಧಿಸಿ ಅಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಯಾ

ಹೊಡೆದೋಡಿಸೀ ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಯಾ

ಹನಿಜೇನು

2006-09-24T22:31:00.000-07:00

1)ಮರಗಿಡಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸದವನು

ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲಾರ

2)ಜೀವಕೊಟ್ಟ ತಾಯಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನು ನಾವು

ಹುಟ್ಟುವಾಗ ಬೆಳೆಯುವಾಗ ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬ ನೋವು

3)ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನ ತಂಗಿಯ ಗಂಡ

ಸತ್ತ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದ ಪುರೋಹಿತ

ಪಂಚಾಂಗ ನೋಡಿ ಒಳ್ಳೆ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ

ಸತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದು ತಿಳಿದು ಸಂತಸಪಟ್ಟ

4)ಎಲ್ಲ ಹೂವಿನಂತಲ್ಲ ನನ್ನ ಶೈಲ

ಅವಳು ಒಂದು ತಾವರೆ

ಎಲ್ಲ ನಕ್ಷತ್ರ್ಗಳಂತಲ್ಲ ನನ್ನ ಲೈಲ

ಅವಳು ಧೃವ ತಾರೆ

ಅಕ್ಕ ಏನೇ ಸಡಗರ(ಒಂದು ಕವನ)

2006-09-18T00:55:00.000-07:00

ಆಗಸದಿ ಚಂದಿರನ ತೋರಿಸುತ
ನಮ್ಮಮ್ಮ ನೀಡಿದ ಎದೆಯ ಹಾಲು
ಅಳುತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮುತ್ತನಿತ್ತಳು ಅಮ್ಮ
ತೋರಿಸುತ ತಾರೆಗಳ ಸಾಲು

ಅಕ್ಕ ಹೇಳೇ ನೀನು ಎಲ್ಲಿತ್ತು
ನಿನಗೆ ತೊದಿಸಲು ಚಿನ್ನ ಮುತ್ತು
ನೆನಪಿದೆಯ ನಿನಗೆ ಅಮ್ಮ ನೀಡಿದ
ಅಕ್ಕರೆಯ ಕೈಯ ತುತ್ತು

ಯಾವ ಮೋಹನ ಮುರಳಿ ನಾದಕೆ
ಮರುಳಾಗಿ ಹಾರಿದೆ ದೂರಕೆ
ಅಮ್ಮ ಮರೆತಳು ಎಲ್ಲ ನೋವನು
ಮಗಳ ಸುಖದ ಕನಸಿಗೆ

ಕನಸು ನನಸಾಗಿಹುದು,ನೀನು ಹಾಯಾಗಿರುವೆ
ಅಮ್ಮನಾ ನೆಮ್ಮದಿಗೆ ಇದು ಕಾರಣ
ಐವತ್ತು ತುಂಬಿದಾ ಅಮ್ಮನಾ ಸಂಭ್ರಮಕೆ
ನಗುತಿಹಿದು ಬಾಗಿಲಲಿ ಎಲೆ ತೋರಣ

ಮಣ್ಣಿನಾ ವಾಸನೆಯ ಮರೆತಿಲ್ಲ ನೀನು
ಮಡಿಲಕ್ಕಿ ನೀಡಿದಾ ನಿನ್ನ ತವರ
ಚಂದಿರನ ನೋಡುತ್ತ ಅಮ್ಮನನು ಕಾಣುತ್ತ
ಅಕ್ಕ ಹೇಳೇ ನಿನಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಡಗರ

(ಈ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕಾದ ಬಾಲ್ಟಿಮೋರ್‍ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಸಂದರ್ಭದ ನೆನಪಿಗೆ)
ಸೂರ್ಯಪ್ರಕಾಶ್ ಹುಳಿಯಾರು

ಹುಡುಕಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಗೊಣಗಾಟ(ಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧ)

2006-09-14T23:07:00.000-07:00

ನಮ್ಮ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಸರಿಯಾಗಿ 25 ವರ್ಷಗಳಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ.ಇದೇನೂ ಅಂಥ ದೊಡ್ಡವಿಷಯವೇನೂ ಅಲ್ಲ.ಯಾಕೆಂದರೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ 50 ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದವರು ನನಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಮಂದಿ ಇದ್ದಾರೆ.ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಜಗಳವಾಡುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯ.ಕೆಲವರಂತೂ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ ನಾನು ಈಗ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಒಂದೇ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಸತತವಾಗಿ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಜಗಳವಾಡುವ ದಂಪತಿಗಳು ಇದ್ದಾರೆಯೇ?ಅದೂ ಸತತವಾಗಿ 25 ವರ್ಷ.ಖಂಡಿತ ಇದ್ದಾರೆ.ಬೇರಾರು ಅಲ್ಲ.ನಾವೇ.ಒಂದೇ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಜಗಳವಾಡುವ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯೇನಾದರೂ ನೀಡಿದರೆ ಅದು ನಮಗೇ ಸಿಕ್ಕಬೇಕು.ಗಿನ್ನಿಸ್ ಜಾಗತಿಕ ದಾಖಲೆಗಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಹೋಗಲಿ ಲಿಮ್ಕಾ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದಾಖಲೆಗಾದರೂ ನಮ್ಮ ಹೆಸರು ಸೇರಲೇ ಬೇಕು.
ನಿಮಗೆ ಕುತೂಹಲವಿರಬಹುದು.ಯಾವ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಜಗಳ ಅಂತ.ಇದರಲ್ಲಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದದ್ದೇನೂ ಇಲ್ಲ.ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ದಂಪತಿಗಳೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಬಾರಿ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಜಗಳ ಆಡೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಒಂದೇ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ನಾವು ಜಗಳ ಆಡುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ವಿಶೇಷ.ಅದು "ಹುಡುಕಾಟ".
ನೋಡಿ.ಬೆಳಗಾದರೆ ಸಾಕು.ನನ್ನ ಹುಡುಕಾಟ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.ಮುಖ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಟವಲ್ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.ಒಂದು ಟವಲ್‍ನ್ನು ಬಚ್ಚಲ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿರು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ.ಇಲ್ಲ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ.ನಂತರ ತಲೆ ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದರೆ ಬಾಚಣಿಗೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು.ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಲು ಕರ್ಚೀಪು ಹುಡುಕಬೇಕು.ಕಡೆಗೆ ಚಪ್ಪಲಿಯನ್ನೂ ಸಹ ಕೊನೆ ಪಕ್ಷ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಹುಡುಕಿದಮೇಲೆ ಸಿಗುವುದು.ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಹುಡುಕುವುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಜಗಳ ಕಾಯುವುದಕ್ಕೇ ನಮ್ಮ ಸಮಯವೆಲ್ಲ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ.ಒಂದು ದಿನವಲ್ಲ,ಒಂದು ವರ್ಷವಲ್ಲ ಸತತ 25 ವರ್ಷಗಳು ಹೀಗೆ ಕಳೆದು ಹೋಗಿವೆ.
ಹೀಗೆ ಹುಡುಕುತ್ತಾ,ಜಗಳ ಕಾಯುತ್ತಾ, ಬೇಸರವಾಗಿ ಒಂದು ದಿನ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ.ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದ ತಕ್ಷಣ ಸಿಗುವುದು ಎರಡೇ ಎರಡು.ಒಂದು ಬಚ್ಚಲ ಮನೆಯ ಹಂಡೆ(ಆಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಕಾಸಲು ಹಂಡೆ ಇತ್ತು) ಹಾಗು ಟಾಯ್ಲೆಟ್‍ನಲ್ಲಿ ಬಕೇಟು ಎಂದೆ.ಇದರಿಂದ ನನ್ನವಳಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಸಿಟ್ಟಾಗಲಿ ಬರಲಿಲ್ಲ.ಅದರ ಬದಲಿಗೆ ನಾನು ಜೋಕ್ ಹೇಳಿದೆನೆಂದು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಈಗಲೂ ನಗುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ.

ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಹುಡು"ಕಾಟ" ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿರಬೇಕು.ನನ್ನ ಕಾಟ ತಡೆಯಲಾರದೆ ಅವಳಿಗೂ ಬೇಸರವಾಗಿರಬೇಕು.ಒಂದು ದಿನ ಹೇಳೇ ಬಿಟ್ಟಳು."ಹೌದು ರೀ,ಸಂಸಾರ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಹುಡುಕಾಟ ಇದ್ದಧ್ಧೇ.ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹುಡುಕಿದ ಮೇಲೇ ಒಳ್ಳೆ ವಸ್ತು ಸಿಗುವುದು.ನಮ್ಮಪ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ಹುಡುಕಲಿಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ನೀವು ಸಿಕ್ಕಿದಿರಿ.ನಿಮ್ಮಮ್ಮ ಜಾಸ್ತಿ ಹುಡುಕಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಾನು ಸಿಕ್ಕಿದೆ.ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಒದ್ದಾಡಿ ಒದ್ದಾಡಿ ನನಗೂ ಸಾಕಾಗಿದೆ.ನಾನು ಕೆರೆಯೋ ಭಾವಿನೋ ಹುಡುಕ್ಕೋತೀನಿ" ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ಅಣಕಿಸುವ ರೀತಿ ಹೇಳಿದಳಲ್ಲದೆ ಭಯವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು.

ಅವಳ ಮಾತನ್ನು ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ.ವಾಚ್ಯಾರ್ಥವೇನೋ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿ ತನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ಹೆದರಿಸಲು ಈ ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಜಾಸ್ತಿ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಗಾಡವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸಿದಾಗ ಆ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ತತ್ವಜ್ನಾನಿಯ ಮಾತುಗಳು ನನಗೆ ಕಂಡು ಬಂತು.

ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ ಮೈ ಮೇಲೆ ಅರಿವೆ ಇಲ್ಲದೆ ಚನ್ನ ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಆ ಶ್ರೀ ಶೈಲಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.ಆದರೆ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಈ ಶೈಲ ಮೈಮೇಲೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನ "ಹುಡುಕಾಟ" ಕ್ಕೊಂದು ಹೊಸ ಆಯಾಮ ನೀಡಿತು.

ಹೌದು.ಮಾನವ ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಕಂಡುಕೊಂಡಾಗಿನಿಂದ ಹುಡುಕಾಟ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದೆ.ಮೊದಲು ಮೂಲಭೂತ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕಾಟ.ಹೊಟ್ಟೆಗೆ,ನಂತರ ಬಿಸಿಲು ಮಳೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಸರೆಗಾಗಿ ಹುಡುಕಾಟ.ನಂತರ ತಮ್ಮ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಏನೇನೋ ಹುಡುಕಾಟ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ ಅನೇಕ ತಂತ್ರಜ್ನಾನಗಳು ಅವಿಷ್ಕಾರಗೊಂಡವು.ಪಾಶ್ಛಿಮಾತ್ಯರು ತಮ್ಮ ದೈಹಿಕ ಹಾಗು ಭೌತಿಕ ಉನ್ನತಿಗಾಗಿ "ಹುಡುಕಾಟ" ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರೆ ಪೌರ್ವಾತ್ಯರು ಅದರಲ್ಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ಭಾರತೀಯರು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ "ಹುಡುಕಾಟ" ವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆವು.ಇದರಿಂದ ಇಡೀ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿರುವಂತಹ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಪಡೆದದ್ದಲ್ಲದೆ ನಾವು ಒಳ್ಳೆಯ ನಾಗರೀಕರಾಗಿ ಬಾಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರಾಗಲೀ,ವಚನಕಾರರಾಗಲೀ ಅಥವಾ ದಾಸ ಶ್ರೇಷ್ಟರುಗಳಾಗಲೀ ಉತ್ತಮ "ಹುಡುಕಾಟ" ದತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು.

ಈರೀತಿಯ "ಹುಡುಕಾಟ" ದ ಪರಾಕಾಷ್ಟತೆಯನ್ನು ನಾವು ಉದ್ಧಾಲಕ ಮುನಿಯ ಮಗನಾದ ನಚೀಕೇತನಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನಾದ ನಚೀಕೇತನು ಮನುಷ್ಯನ ಮರಣದ ನಂತರ ನಾವು ಏನಾಗುತ್ತೇವೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಣ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದರ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕೆ (ಹುಡುಗಾಟ??) ಹೋಗಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಯಮನನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದುದಲ್ಲದೆ ಅವನ ಸಂದರ್ಶನವನ್ನೂ ಮಾಡಿದನು.ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸುಖ ಸಂತೋಷ ಹಾಗು ಭೋಗ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಲು ಅಷ್ಟೈಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿ ದರೂ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ನಚೀಕೇತನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕಠೋಪನಿಷತ್‍ನಲ್ಲಿ ಪಡೆಯಬಹುದು.

ಶ್ರೀರಾಮ ಹನುಮಂತನಂತಹ ಭಕ್ತ ಶ್ರೇಷ್ಟನನ್ನು ಪಡೆದದ್ದು ಸೀತೆಯ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕು.

ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡು ಹೊರಟುಹೋದ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ವಿಷ್ಣು ಭೂಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಿರುಪತಿಯಲ್ಲಿ ವೆಂಕಟೇಶನಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದು ನಮಗೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದೇ ಇದೆ.

ಮೇಲಿನ ಘಟನೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರ ಸ್ವರೂಪದವಾದ್ದರಿಂದ ಹಾಗು ಅವು ದೊಡ್ಡವರ ವಿಷಯವಾದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಆ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಬೇಡ.

ಅಲ್ಲದೆ ನಮ್ಮ ಹುಡುಕಾಟವೇ ಬೇರೆ.ಅವರ ಹುಡುಕಾಟವೇ ಬೇರೆ.

ಬಯಲೊಳಗೆ ಆಲಯವನು ಕಂಡ ವಚನಕಾರರೆಲ್ಲಿ.ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ ಪಡೆಯಲು,ಸ್ವಂತ ಮನೆ ಹೊಂದಲು ಪಡಬಾರದ ಪಾಡು ಪಡುವ ನಾವೆಲ್ಲಿ.

ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಗಂಡನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಆ ಚೆನ್ನಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೊರಟ ಅಕ್ಕ ಮಹದೇವಿ ಎಲ್ಲಿ.ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಗಂಡನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಒದ್ದಾಡುವ ನಾವು ಎಲ್ಲಿ.

ಇರಲಿ.ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣಿನ ಹುಡುಕಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ಘಟನೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ.

ಒಬ್ಬ ವರ ಮಹಾಶಯ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ನೋಡಲೆಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ.ಹೆಣ್ಣಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುವ ಸತ್ಕಾರ,ರುಚಿಕರವಾದ ತಿಂಡಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿಂದು ನಂತರ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಾರಣ ಹೇಳಿ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದ.ಇದನ್ನೇ ಅವನು ಒಂದು ಹವ್ಯಾಸವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟ.

ಒಂದು ಬಾರಿ ಹೀಗೆ ಅವನು ಹೆಣ್ಣನ್ನು ನೋಡಲೆಂದು ಒಬ್ಬರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ.ಪಾಪ ಹೆಣ್ಣಿನ ತಂದೆ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ವರನು ಒಪ್ಪಬಹುದೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಕುಳಿತು ವರಮಹಾಶಯನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸತ್ಕಾರಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಲು ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ.ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ತಿಂಡಿ ತರಲು ಆದೇಶಿಸಿದ ಕನ್ಯಾ ಪಿತೃ.ಹಾಗೆಯೇ ಹೆಣ್ಣಿನ ತಾಯಿ ಮಗಳನ್ನೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ತನ್ನ ಭಾವಿ ಅಳಿಯನನ್ನು ನೋಡಿದಳು.ಅದೇಕೋ ಏನೋ ಮಗಳನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ವಾಪಸು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಮತ್ತೆ ತಾನೊಬ್ಬಳೇ ಬಂದು ಕುಳಿತಿದ್ದ ವರ ಮಹಾಶಯನಿಗೆ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಬೈಯ್ಯತೊಡಗಿದಳು.ವರಮಹಾಶಯ ಗಾಬರಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟ.ಅಲ್ಲದೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ತಂದೆಗೂ ವಿಪರೀತ ಆತಂಕವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು.ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಹುಡುಗಿಯ ತಾಯಿ ಹೇಳಿದ್ದಿಷ್ಟು.ಈಗ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಿರುವ ವರ ಮಹಾಶಯ ತನ್ನನ್ನೂ ನೋಡಲು ಬಂದಿದ್ದ ಎಂದು.

ಹೀಗೆ ಹುಡುಕಾಟ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಘಟನೆ ನೋಡಿ.

ಒಬ್ಬಳು ವಯಸ್ಸಾದ ಹಣ್ಣು ಹಣ್ಣು ಮುದುಕಿ.ಬೆನ್ನು ಗೂನಾಗಿದೆ.ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಒಬ್ಬ ಪಡ್ಡೆ ಹುಡುಗ ಮುದುಕಿಯನ್ನು ಚುಡಾಯಿಸಲೆಂದು ಕೇಳಿದ."ಅಜ್ಜಿ,ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕ್ತಾ ಇದೀಯಾ?"

ಹುಡುಗನ ತುಂಟಾಟ ಅಜ್ಜಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.ಅದು ಕಿಲಾಡಿ ಅಜ್ಜಿ.ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿತು."ಹೌದು ಮಗ,ನನ್ನ ಯವ್ವನ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದೆ.ಹುಡುಕ್ಕೊಡ್ತೀಯಾ?".ಹುಡುಗ ನಿರುತ್ತರನಾದ .

ಮನೆಗಾಗಿ ಹುಡುಕಾಟ,ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಹುಡುಕಾಟ,ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕಾಟ,ಅಂತರಂಗ,ಬಹಿರಂಗದ ಹುಡುಕಾಟ ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಾಟದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ವಿಶಾಲವಾಗಿದೆ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹುಡುಕಾಟದ ತೊಂದರೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.ಇದರಿಂದ ಅನೇಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬಗೆ ಹರಿದಿವೆ.

ಸದ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‍ನಲ್ಲೂ ಸಹ ಮರೆತು ಹೋದ ನಮ್ಮ ಫೈಲ್‍ಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಲು"SEARCH"ನ ಅನುಕೂಲತೆ ಇದೆ.

ಇದೇ ರೀತಿ ಹುಡುಕಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಗೊಣಗಾಟ ಮುಂದುವರಿದಿದ್ದೇ ಆದರೆ ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಶುರು ಮಾಡಿಬಿಡಬಹುದು.ಆದ್ದರಿಂದ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಗೊಣಗಾಟವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ.

ವಂದನೆಗಳೊಂದಿಗೆ.

ಹುಳಿಯಾರುಪ್ರಕಾಶ್ .

ಒಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ(ಕವನ)

2006-09-13T03:09:00.000-07:00

1) ಯಾರ ದೂರಲಿ ಯಾರ ಹಳಿಯಲಿ
ನನ್ನ ಈ ಪರಿ ಪಾಡಿಗೆ
ದನಿಯು ಸಹ ಸಿಗದಾಗಿದೆ
ನನ್ನ ನೋವಿನ ಹಾಡಿಗೆ.

2)ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟವ ಕೊಡುವೆ ಪ್ರಭುವೆ
ನನ್ನ ಯಾವ ತಪ್ಪಿಗೆ
ಇಷ್ಟು ನಿಷ್ಟುರ ನೋವುಗಳಿಗೆ
ಇಹುದೆ ನಿನ್ನ ಒಪ್ಪಿಗೆ.

3)ನಡೆಯಲಾಗದ ನಡುವ ಪಡೆದು
ನಡೆಸುತಿಹೆನು ಜೀವನ
ಪಡೆಯಬಾರದ ವಿಧಿಯ ಪಡೆದು
ಉಡುಗಿ ಹೋಗಿದೆ ಚೇತನ.

4)ಊರುಗೋಲಾಗಿಹೆನು ನಾನು
ನನ್ನ ಮಡದಿ ಮಗುವಿಗೆ
ಮುರಿದು ಕೋಲನು ದೊರೆಯೆ ನೀನು
ತಳ್ಳದಿರು ಮುಳ್ಳ ಮಡುವಿಗೆ.

5)ಹಾರೊ ಹಕ್ಕಿಯ ರೆಕ್ಕೆಯನ್ನು
ಕಡಿಯದಿರು ಓ ತಂದೆಯೇ
ಗೂಡು ಸೇರುವ ದಾರಿಯಿನ್ನು
ದೂರವಿರುವುದು ಬಂಧುವೆ.

6)ಗಂಧ ಸೂಸಲು ಪುಷ್ಪ ಅರಳಲು
ಮೊಗ್ಗು ಒಂದು ಕಾದಿದೆ
ಎಳೆಯ ಗಿಡದ ಬೇರುಗಳನು
ಕಳಚದಿರು ಓ ಬಂಧುವೆ.

ಸೂರ್ಯಪ್ರಕಾಶ್ ಹುಳಿಯಾರ್

ಗೊಣಗಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಹುಡುಕಾಟ(ಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧ)

2006-08-28T00:57:00.001-07:00

ಓಂ

ನನ್ನ ಮಗ ಕೃಷ್ಣಪ್ರಸಾದ್ ಒಂದು ದಿನ ಮೈಲ್ ಮಾಡಿ ಡಾ.ರಾಜ್‍ಕುಮಾರ್ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಲೇಖನ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆಂದು ತಿಳಿಸಿ ಅವನ ಸ್ವಂತ ಬ್ಲಾಗನ್ನು ತೆರೆದು ಓದಲು ಹೇಳಿದ. ನಿಜವಾಗಲೂ ಅವನು ಬರೆದ ಲೇಖನ ಉತ್ತಮವಾಗಿತ್ತು.ಅನುಭವಿ ಲೇಖಕನಂತೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ತನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನು ಆ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದ.ನನಗಂತೂ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು.ನನ್ನ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅವನಿಗೂ ತಿಳಿಸಿ ಇದೇ ರೀತಿ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಸಿದೆ.
ನಂತರ ಗಮನಿಸಿದೆ.ಅವನ ಬ್ಲಾಗ್‍ನ ಹೆಸರು "ಗೊಣಗಾಟ" ಎಂದಿತ್ತು.ಇದೇನಪ್ಪ.ಒಳ್ಳೆಯ ಲೇಖನವನ್ನು ಬರೆದವನು ತನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್‍ಗೆ ಇಂಥ ಹೆಸರು ನೀಡಿದ್ದಾನಲ್ಲ ಎಂದು ಮನದಲ್ಲೇ ಗೊಣಗಿಕೊಂಡೆ.ಅಲ್ಲದೆ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೂ ತಿಳಿಸಿದೆ.ಅವಳಂತೂ ನನಗಿಂತ ಪುರಾತನ ಮನಃಸ್ಠಿತಿಯವಳು.ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಓದುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವನಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲಾ ಏಕೆ ಎಂದು ಗೊಣಗಿಕೊಂಡಳು.
ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಗೊಣಗಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ಹಲವು ವಿಶೇಷಗಳು ಗೋಚರವಾಗತೊಡಗಿದವು.ಗೊಣಗಾಟ ಭಾರತೀಯರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಪರಂಪರಾಗತವಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ಒಂದು ಗುಣ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು.ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಮುದುಕರವರೆಗೂ ಒಂದು ಬಿಡಲಾಗದ ಹವ್ಯಾಸವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು.
ಬಹುಷಃ ತಮ್ಮ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು,ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಮೆದುವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಮೂಲಕ ದಾಖಲಿಸುವುದೇ ಗೊಣಗಾಟವೆಂದು ಹೇಳಬಹುದೇನೋ.ಈ ರೀತಿಯ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲವೆಂದು ಗೊಣಗುವವರಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರುತ್ತದೆ.ಹೇಗಾದರೂ ಸರಿ ತಮ್ಮ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಸಂಬಂಧಿಸಿದವರಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸುವುದೇ ಗೊಣಗಾಟದ ಉದ್ದಿಶ್ಯವೆನ್ನಬಹುದು.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸುಖನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತಾಯಿ ಏಳಿಸುತ್ತಾಳೆ.ಆದರೆ ಅವಕ್ಕೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏಳಲು ಮನಸ್ಸಿರುವುದಿಲ್ಲ.ಹಾಗೇ ಮಲಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.ತಾಯಿ ಬಲವಂತ ಮಾಡಿದಾಗ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಗೊಣಗಿಕೊಂಡೇ ಏಳುತ್ತಾರೆ.ಇಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ತೋರಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಅವರ ಉದ್ದೇಶ್ಯ.
ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೇ ಇರುವ ವಯಸ್ಸಾದವರು ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಗೊಣಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ತಮ್ಮ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.ಇದರಿಂದ ಏನೂ ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಅವರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ.ಆದರೂ ತಮ್ಮ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಷ್ಟೇ ಅವರ ಗೊಣಗಾಟ ಸೀಮಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ತನ್ನ ಯಾವುದೋ ಬಯಕೆಯನ್ನು ಗಂಡ ಈಡೇರಿಸಿಕೊಡಲಿಲ್ಲವೆಂದು ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ ಹೆಂಡತಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗೊಣಗಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಲ್ಲರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ.ಹೆಂಡತಿಯರ ಗೊಣಗಾಟ ಜಾಸ್ತಿಯಾದಾಗ ಅದು ಫಲ ಕೊಡುವುದೂ ಉಂಟು.
ಮೇಲ್ಕಂಡ ಗೊಣಗಾಟಗಳು ವಯುಕ್ತಿಕವಾದದ್ದು ಹಾಗು ಈ ಗೊಣಗಾಟದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ದ್ವೇಷ ಅಥವಾ ಅಸೂಯೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.ಒಂದು ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿಯುತವಾದ ಹಾಗು ಅಧಿಕಾರಯತವಾದ ಅಸಮಾಧಾನಗಳು ಗೊಣಗಾಟದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ.
ಇದರ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗವೇ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಗೊಣಗಾಟ.ಇದೂ ಕೂಡ ಮನೆಯಿಂದಲೇ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ತಕ್ಷಣವೇ ನಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿಸಿದರೆ ನೀರು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.ಆಗ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕಛೇರಿಯ ಅಸಮರ್ಪಕ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಗೊಣಗುತ್ತೇವೆ.ಆಮೇಲೆ ನೀರು ಕಾಯಿಸಲು ಕರೆಂಟ್ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.ವಿದ್ಯುತ್ ಇಲಾಖೆಯ ಮೇಲೆ ಗೊಣಗಾಟ.ಹೀಗೆ ಸಾಗುತ್ತಾ ಈಚೆಗೆ ಬಂದರೆ ಬಸ್ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.ಅಲ್ಲಿಂದ ನಮ್ಮ ಗೊಣಗಾಟಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರ ಬೆಂಬಲ ದೊರಕಿ ಇದು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಗೊಣಗಾಟವಾಗುತ್ತದೆ.ಬಸ್ ಬರಲು ಇನ್ನೂ ಸಮಯವಿರುವುದರಿಂದ ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಟೀಕೆ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಶುರುವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಗೊಣಗಾಟ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು,ಅಧಿಕಾರಿಗಳು,ದಲ್ಲಾಳಿಗಳು,ವ್ಯಾಪಾರಸ್ತರು ಹೀಗೆ ಯಾರೂ ಸರಿಯಿಲ್ಲವೆಂಬ ಗೊಣಗಾಟ.ಸ್ವಾರಸ್ಯವೆಂದರೆ ಈ ಅಸಮರ್ಪಕ ವ್ಯವಸ್ಠೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿ ತಾವೂ ಕೂಡ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆಂಬ ಅಂಶವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ.
ಗೊಣಗಾಟದ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗವೇ ಪ್ರತಿಭಟನೆ.ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಗೊಣಗಾಟಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಹೊರತು ಯಾರೂ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಇಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.ಯಾಕೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ತೊಂದರೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾರೂ ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಯಾರೂ ಈಜಲು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಇಂದಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಸಹ ವಾಸ್ತವ ಅಂಶ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಗೊಣಗಾಟವನ್ನು ಮನುಷ್ಯನ ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಬಯಸದೇ ಇರುವ ಸ್ಥಿತಿಯೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು.
ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುವುದು ಪ್ರಸ್ತುತವೆನಿಸುತ್ತದೆ.ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ವಿಖ್ಯಾತನಾದ ಪಶ್ಛಿಮ ದೇಶದ ಅರ್ಥ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ನನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಸಂಶೋದನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಬಗ್ಗೆ ಉದಾಹರಿಸುತ್ತಾನೆ.ಪಾಶ್ಛಿಮಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆ ಕಂಡು ಬಂದರೆ ಅಥವಾ ಯಾವುದಾದರೂ ರಾಜಕಾರಣಿ ಭ್ರಷ್ಟನಾಗಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಅನೈತಿಕತೆಯ ಗುಣ ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆಂದು ಕಂಡುಬಂದರೆ ಇಡೀ ದೇಶದ ಜನ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ ಅಲ್ಲೋಲ ಕಲ್ಲೋಲ ಉಂಟು ಮಾಡಿ ಸರಕಾರ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ತಾಂಡವವಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ,ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ನೈತಿಕತೆಯ ಅಧಃಪತನ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ,ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳ ಧಾರಣೆ ಗಗನಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದರೂ ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಾಗಲೀ,ಕ್ರಾಂತಿಯಾಗಲೀ ಆಗದೇ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಸಮಾಜದ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಗುಣವೇ ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರಬಲ ಕಾರಣ ಎಂದು ಆ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ನ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾನೆ.ಯಾವುದೇ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು,ಅನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಗೊಣಗಿಕೊಂಡು ಬೇಸರದಿಂದಲೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಾರೆ ನಮ್ಮ ಜನ.ಗೊಣಗಾಟ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಾವು ಇದರಿಂದ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ಮತ್ತೆ ನಾವು ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಆಯಾಮದಿಂದ ಗೊಣಗಾಟದ ಉಪಯೋಗವನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದು.ಗೊಣಗಾಟ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ ಒಂದು Out-let ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು.ನಮ್ಮ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆಡವದಿದ್ದರೆ,ಅಂದರೆ ಗೊಣಗಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಅಸಮಾಧಾನವೇ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯಾಗಿ ಸ್ಫೋಟಗೊಳ್ಳಬಹುದು.ಇದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಾದರೆ ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು ಇಲ್ಲವೇ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಂತ ರ್ಮುಖಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಂತ ವಿಪರೀತಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಬಹುದು.
ಅದೇ ಸಮಾಜವಾದರೆ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಹಿಂಸಾಮುಖಿಯಾಗಬಹುದು.ನಕ್ಸಲೈಟ್‍ನಂಥ ಪಂಥಗಳಿಗೆ ಇಂಬುಕೊಡಬಹುದು.ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಮನೋಭಾವದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಗೊಣಗಾಟ ಎನ್ನಬಹುದೇನೋ.
ಇವೆಲ್ಲದರಿಂದ ನನ್ನ ಮಗ ಕೃಷ್ಣಪ್ರಸಾದ್ ತನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್‍ಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಹೆಸರು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.
ಅಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ.ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ವಿಷಯಗಳೆಲ್ಲ ಹೊರಗಿನ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿರುವಂತಹುದು.ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಗೊಣಗಾಟ ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಗೊಣಗಾಟ ಆಂತರಿಕವಾಗಿರಬೇಕು.ಅಂದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಿರಬೇಕು.ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಾವೇ ಅಸಹನೆಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ನಾಗರೀಕನಾಗಲು,ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನಾವು ಉತ್ತಮ ಕಾಣಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಲು ಆರೋಗ್ಯಪೂರ್ಣವಾದ ಗೊಣಗಾಟವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.ನಂತರ ಅದು ಗೊಣಗಾಟಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತಗೊಳ್ಳದೆ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕೆ ಮುನ್ನಡೆಸುವಂತಿರಬೇಕು.ಗೊಣಗಾಟ ,ಹುಡುಕಾಟವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆರೋಗ್ಯಪೂರ್ಣವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ.ತನ್ಮೂಲಕ ಆರೋಗ್ಯಪೂರ್ಣವಾದ ಸಮಾಜವನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯ.
ಧನ್ಯವಾದಗಳೊಂದಿಗೆ,
ಸೂರ್ಯಪ್ರಕಾಶ್ ಹುಳಿಯಾರು
28.08.2006 ಸೋಮವಾರ

ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನ ಪಾಡು

2006-08-24T02:57:00.001-07:00

ಗಾನ ಪುಷ್ಪ
ಗಾನ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅರ್ಚನೆಯ ಮಾಡುವೆವು
ಮಾನಾಭಿಮಾನವ ಕಾಪಾಡು ದೇವ

ಆಡೊ ಹುಡುಗರು ನಾವು ಹಿರಿತನ ಬೇಕಿಲ್ಲ
ಒಡವೆಗಳಗೊಡವೆ ನಮಗಂತು ಇಲ್ಲ
ಹಾಡುಹೋಗಳ ನಡುವೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಪೆವು
ಮೋದಕಾ ಪ್ರಿಯ ಸ್ವಾಮಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಪೊರೆಯೋ

ಗಾನ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅರ್ಚನೆಯ ಮಾಡುವೆವು
ಮಾನಾಭಿಮಾನವ ಕಾಪಾಡು ದೇವ

ಅರಿವಿನಾ ಹರವಿಲ್ಲ ಬುದ್ಧಿಯಾ ಬಲವಿಲ್ಲ
ಸಿರಿಕಂಠವೇ ನಮ್ಮ ಸಿರಿತನಾವೆಲ್ಲ
ಹರಪುತ್ರನೇ ನಿನ್ನ ಕರಮುಗಿದು ಬೇಡುವೆವು
ವರವಿನಾಯಕ ನಮ್ಮ ಹರಸು ತಂದೇ

ಗಾನ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅರ್ಚನೆಯ ಮಾಡುವೆವು
ಮಾನಾಭಿಮಾನವ ಕಾಪಾಡು ದೇವ

ಇಂಪಾದರೂ ಕಿವಿಗೆ ಕೋಗಿಲೆಗಳಾ ಹಾಡು
ಅರಿವಿಲ್ಲವೇ ನಿನಗೆ ಪರಪುಟ್ಟರಾ ಪಾಡು
ವನಸುಮಗಳು ನಾವು ಮನವಿಟ್ಟು ಹಾಡುವೆವು
ಗಾನಪ್ರಿಯ ಗಣಪತಿಯೆ ಕಾಪಾಡು ದೊರೆಯೇ

ಗಾನ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅರ್ಚನೆಯ ಮಾಡುವೆವು
ಮಾನಾಭಿಮಾನವ ಕಾಪಾಡು ದೇವ